სამოქალაქო საზოგადოების პრობლემები

იმ ავეყანას რომლის დიპლომირებულ მკვიდრებსაც საბჭოთა ზარბაზნით დედაქალაქის ნგრევა დემოკრატიზაცია და ჯაბა პატივსაცემი დემოკრატი ჰგონიათ დიდი დღე არ უწერია.

საქართველოს პრობლემა ისაა რომ 1921 წლის შემდეგ სამოქალაქო საზოგადოება ვერ აღდგა და ამიტომ არარსებული რამის პრობლემებზე ლაპარაკი ცოტა აზრს მოკლებული უნდა იყოს. ჯერ უნდა გაირკვეს რის მოქალაქეთა სამოქალაქო საზოგადოება. სტალინის მიერ შექმნილი ოხრობის, რომელიც აქტიური ნგრევის პროცესშია, სამოქალაქო საზოგადოება ერთია.საქართველოს სამოქალაქო საზოგადოება ისაა რაც ორგანიზებულ წინააღმდეგობას უწევს სტალინის მიერ შექმნილ ოხრობად გამოცხადებული საქართველოს ყველა დონეზე,როგორც სულიერ და კულტურულ ისე მატერიალურ დონეზე მნგრეველ ძალებს. სადმე ხედავთ მაგ საზოგადოებას? სორი მაგრამ დიდად ეჭვი მეპარება. ამ საქართველოს მოქალაქეები ერთმანეთისთვის ბრაგაბრუგით გაართვეს დამკვირვებელთა ნაწილი ერთ მხარეს იცავს,მეორე-მეორეს,მესამე-მესამეს და ა.შ. იცოცხლეთ და გაიხარეთ!

საქართველოს სტურუიზაცია-დესტურუიზაცია-რესტურუიზაციის პროცესში აქა იქ დაჭერას ჯერ-ჯერობით გადარჩენილი ქართველები სვავენ თქვენს სადღეგრძელოს ბატონო გიორგი

რატომ წყინთ არასამთავრობო ორგანიზაციებს, "გრანტიჭამიას" სახელს რომ იმსახურებენ საზოგადოების მხრიდან? "არასამთავრობო სექტორში თუ გინდა წასვლა, ინგლისური უნდა იცოდე ძალიან კარგად, რომ პროექტების წერა შეგეძლოსო" - მითხრა დასაქმების სააგენტოს წარმომადგენელმა. NGO-ების მთავარ მოწოდებად პროექტების წერა და ფულის მოზიდვაა ქცეული და არა იმ პროექტების სისრულეში მოყვანა. სხვაგვარად მთავარი მოთხოვნა არ იქნებოდა პროექტების საწერად საჭირო ინგლისური; სხვაგვარად ქართულ საზოგადოებაში აქამდე, 20 წლის განმავლობაში, გაჩნდებოდა სახელმწიფოებრივად მოაზროვნე, პასუხისმგებლიანი, ძლიერი სამოქალაქო საზოგადოება (და არა მხოლოდ ორგანიზაციები). იქნებ, ამ ორგანიზაციების ფარული სურვილი არის კიდეც სუსტი სამოქალაქო საზოგადოება, რომ მუდმივად იყოს დასავლეთისთვის გრანტის მოთხოვნის აუცილებლობა?! და იქნებ, დასავლეთსაც აწყობს მზრუნველის, განვითარებულის, განათლებულის როლის თამაში და ქართული არასამთავრობო ორგანიზაციები კარგი საშუალებაა მისთვის ამ როლის მოსარგებად.
ფაქტია, რომ საქართველოში ჯერ კიდევ უღონოა საზოგადოება, გაერთიანდეს ამა თუ იმ ინტერესისა თუ პრობლემის გარშემო და თავად იმოქმედოს ან ხელისუფლებას მოსთხოვოს რეაგირება. ეს ყველაფერი ორგანიზაციებისკენ კანალიზდება, რომლებიც თავიანთი პრივილეგირებული მდგომარეობით (ტრადიციად დამკვიდრებული სტერეოტიპული შეხედულებებით) ურთიერთობენ ხელისუფლებასთან. ეს უფრო აღრმავებს მათ სტერეოტიპულ მდგომარეობას და უფრო და უფრო ელიტურს ხდის მათ.

სანამ არასამთავრობო ორგანიზაციები გარეთ დაიწყებენ პრობლემების ძიებას, საკუთარ თავში ჩაიხედონ და შიგნიდან დაიწყონ რეფორმა.

ისევ დისკუსია საინტერესო ტემაზე და ისევ გოგი გვახარია გვიამბობს ამ დისკუსუაზე.
"
"ახლა გიამბობთ დისკუსიაზე, რომელიც 26 ნოემბერს გაიმართა კონსულტაციისა და ტრენინგის ცენტრში"
'
კომუნისტების დროს იყო ასეთი ნაშრომი ფრიდრიჰ ენგელსისა - "Herrn Eugen Dührings Umwälzung der Wissenschaft", ანუ მოკლედ რო ვთქვათ "ანტი-დიურინგი".
დიალექტიკურ მატერიალიზმის ფუძემდებლური ნაშრომი ყველა ჯურის კომუნისტებისთვის.
მაგალითად ეს დახავსებულ იდეის წიგნი მომყავს მისთვის, რომ ორი რამ დავამატო:
ერთი-- თვით იმ ევგენი დიურინგის ნაშრომი რუსულად არ გამოქვეყნებულა არასდროს - მკითხველს მისი აზრი არ უნდა მოესმინა (გაეგო).
მეორე - ამ დიურინგის აზრები მხოლოდ მარქსიზმის კლასიკოს ფრიდრიჰ ენგელლსის ამ ნაშრომიდან უნდა გაგეგოთ. იგებდით იმას, რაც ენგელსმა ჩჴათვალა საჭიროდ- ეს სრულიად საკმარი იყო.
ახლა ახალ დროებაზე გადავალ.
თუმცა, ამ შესავალის მერე "ახალ დროებაზე" გადასვლა მკითხველიც ადვილად შეძლებს.
მე კი გთხოვთ დაბეჯითებით: მიბაძეთ თქვენივე დედა-რადიოს რუსულ რეაქციას, რომელიც საჭიროდ თვლის რედაქციისათვის საყურადღებო ყოველ სხდომათა ერთიან ჩანაწერის გამოქვეყნებას.
"ანტი დიურინგი" - საკმარისია.
სხვათა შორის - ეს ის ფრიდრიჰ ენგელსია, რომელმაც შეკითხვაზე, თუ "როგორია მისი წარმოდგენა ბედნიერებაზე", ასე უპასუხა - " Chateau Margaux 1848 წლის ჩამოსხმისა".
ეს Chateau Margaux, ძნელი მისახვედრი არაა, დღემდე, უმაღლესი კატეგორიის ღვინოა.
ასეა, ჯერ "1848 წლის "Chateau Margaux", მერე კი - ""Herrn Eugen Dührings Umwälzung der Wissenschaft".
ეს უფრო მეტად, თქვენს რადიოს რედაქციასაც ეხება და თანაბრად ცალკეულ თქვენს ბატონებსაც.