შაბათი, 01 ნოემბერი, 2014 თბილისის დრო 00:36

ბლოგები / ბიძინა მაყაშვილი

ემოცია

x
„როლინგ სტოუნზს“ ერთი სიმღერა აქვს - „Mixed Emotions“ („შერეული ემოციები“) ჰქვია. Steel Wheels-ს ხსნის - 1989 წლის ალბომს. წელს რატომ ვუსვამ ხაზს? ბევრიც არაფერი, მაგრამ სიტყვათა შეთანხმება - შერეული ემოციები - ამ სიმღერის შემდეგ გავითავისე. თანაც, მთელი წელი შეგვჭამეს - „როლინგ სტოუნზი“ წელს 50-ის გახდაო.

მას შემდეგ ამ ტერმინს ხშირად ვიყენებ. ქართულადაც და ინგლისურადაც. არა იმიტომ, რომ ძალიან მომწონს. უბრალოდ, მოხერხებულია. განსაკუთრებით, როცა დროის მოგება მინდა ხოლმე. მაგალითად, როცა რომელიმე შტერი ჟურნალისტი მეკითხება აზრს, სულ იმ წუთში მომხდარ მოვლენაზე, დროის მოგების მიზნით ვპასუხობ ხოლმე, რომ შეპყრობილი ვყავარ შერეულ ემოციებს. მერე კიდევ ერთ დამხმარე ფრაზას ვიხმარ, რომელიც დაახლოებით ასე ჟღერს: „ცხადია, ასე ცალსახად ვერ ვიტყვი, თუმცა...“ ამის შემდეგ კი, თუ მთლად კრეტინი არა ხარ, უნდა მოახერხო ჟურნალისტის ინტერესის დაკმაყოფილება.

ეს ისე, შესავლისთვის, ცოტა რომ გავხურდე. თანაც, ეს შერეული ემოციები მართლაც ისეთი რამეა, რომ რასაც გინდა, იმას მიაბამ. ამჯერად საით წამიყვანს, ჯერ არ ვიცი. უნდა გადავხედო ბოლოდროინდელ ემოციებს.

აი, ახლა გადავხედე და მივხვდი, რომ ემოციები, ძირითადად, მაინც ერთგანზომილებიანია: ან კარგია, ან - ცუდი.

დილაა. ჩართული ტელევიზორი, ამ ტექსტს ვკრეფ და თან ტელევიზორის დისტანციური მართვის პულტს ვაწვალებ. უსიამოვნო გრძნობაც არ აყოვნებს: ორი ქართული არხი ერთსა და იმავე მომენტში სხვადასხვა დროსა და ტემპერატურას აჩვენებს ეკრანის კუთხეში. ეს მით უფრო უცნაურია, როცა მათი საინფორმაციო პროგრამები თითქმის იდენტურია.

კიდევ ერთი ქართული არხი და კიდევ ერთი უარყოფითი ემოცია. აჩვენებენ დოკუმენტურ ფილმს მექსიკაზე, რომელიც ქართულად არის გახმოვანებული. ჩემი მწუხარების მიზეზია „გოლოს ზა კადრომ“, რომელიც ვერც ერთ საკუთარ სახელს ვერ ამთხვევს მის ორიგინალურ, მსოფლიოში აპრობირებულ დასახელებას. თანაც, ლაპარაკია არა ჩვენი ყურისთვის ძნელად შესაჩვევ აცტეკურ დასახელებებზე, არამედ მეოცე საუკუნის მეორე ნახევარში მოღვაწე ისეთი დონის ხელოვანებზე, რომელთა სახელებიც სკოლის სახელმძღვანელოებშია შეტანილი. ბუნებრივია, ამ არხზე დიდხანს ვერ ვჩერდები.

შემდეგი არხი შერეული ემოციების ილუზიას მიჩენს. ეს არის ქართული რეკლამა, რომელსაც მუსიკალურ ფონად ადევს დაახლოებით 40 წლის წინ ჩაწერილი კლასიკური როკის შედევრი. ალბათ გასაგებია, რომ დადებით ემოციას იწვევს მუსიკა, ხოლო უარყოფითს - მისი გამოყენების კანონიერება ამ გაუგებრობაში. მით უმეტეს, რომ ასეთი გაუგებრობა ჩვენს ეთერში რამდენიმეა დღის განმავლობაში.

როცა შენი თანამემამულე ოლიმპიურ თამაშებზე ოქროს მედალს იგებს, ცხადია, ცალსახად დადებითი ემოცია გეუფლება,  ხოლო, როცა ჭარბი წონის გამო ვერ იღებს შეჯიბრში მონაწილეობას ემოციები, ბუნებრივია, მხოლოდ უარყოფითი გაქვს.

აი, ვერცხლის მედალი კი ნამდვილად შერეული ემოციების საფუძველია: ერთი მხრივ კარგია და, მეორე მხრივ, ოქრო გირჩევნია. მით უმეტეს, როცა ეჭვი გღრღნის, რომ შენი მოჭიდავე ფინალში მსაჯებმა უსამართლოდ დაჩაგრეს.

აი, ხომ ვამბობდი - ეს შერეული ემოციები ისეთი რამეა, არც კი იცი, საით წაგიყვანს-მეთქი. ოლიმპიური თამაშები მაინცდამაინც არ მაღელვებდა, მაგრამ თავს მომეხვია. მაგაზე რომ გავაგრძელო ლაპარაკი, ძალიან ბევრი უარყოფითი ემოცია წამოვა. თანაც ყველაზე: ცალკე ჩვენს სპორტსმენებზე, ჟურნალისტებზე, დელეგაციაზე და ცალკე კიდევ ოლიმპიადის მსაჯებზე.

აჯობებს, სხვა ამბავი გავიხსენო. ერთი ლიტერატურული პორტალის პრეზენტაციაზე ვიყავი. ღონისძიება დასასრულისკენ მიდიოდა, რომ დავინახე ჩემკენ წამოსული ჟურნალისტი გოგონა. ეგეთებზე პროფესიული ყნოსვა მაქვს განვითარებული - ეს ის შემთხვევაა, როცა ყოველგვარი ეთიკა და პოლიტკორექტულობა უნდა დაივიწყო და მიენდო ინტუიციას. სასწრაფოდ ისეთი სიფათი დავიყენე, რომ ჟურნალისტი კი არა, სერიული მკვლელიც კი ვერ გაბედავდა ახლოს მოსვლას. მაგრამ ხომ ვთქვი, ინტუიცია-მეთქი - ორ წუთში საღამოს ორგანიზატორთან ერთად მომადგა. ორგანიზატორი რა, ამხანაგია და მეუბნება - ეხლა პრესასთან ურთიერთობის მნიშვნელობაზე რომ დაგიწყო ლაპარაკი, სასაცილოა და ბარემ მადლს მარილიც მოაყარეო. მეც მეგობრობის და კოლეგიალობის ხათრით მოვაყარე და იმაზე მეტი ველაპარაკე ჟურნალისტს, ვიდრე იმსახურებდა. მარილის მოყრაში ისიც იგულისხმებოდა, რომ დამშვიდობებისას გოგონას ვუთხარი, აუცილებლად წავიკითხავ შენს ნაღვაწს-მეთქი. გოგონამაც არ დააყოვნა და - თქვენისთანა მკითხველი ძალიან მნიშვნელოვანი შენაძენია ჩვენი გამოცემისთვისო. მოკლედ, კომპლიმენტები გავცვალეთ და კმაყოფილი და ვალმოხდილი მივეძალე საფურშეტე ღვინოს.

მეორე დღეს ინტერნეტის მეშვეობით „ნაღვაწი“ მოვიძიე. ფაქტობრივად, ცნობა აღმოჩნდა, ოღონდ ძალიან ინტუიციური. ორი წინადადებიდან მეორე ჩემი ნათქვამის ციტატას წარმოადგენდა. ოღონდ, ჩემი სახელი არასწორად ეწერა. შეცდომა კი არ იყო, ან ვინმეში კი არ შევეშალე, უბრალოდ, ბიძინა ხარანაული გავხდი. ხელად ჩემი ინტუიცია გამახსენდა და ცუდ გუნებაზე დავდექი. განსაკუთრებით იმიტომ, რომ ასეთი გოგონები ჩვენს მასმედიაში ძალიან ბევრია.    

კიდევ ერთი დღე გავიდა და სამსახურში წავედი. ისე მოხდა, რომ კარებში შესვლისას მობილური ტელეფონით ვლაპარაკობდი. მორიგე მცველს თავის დაკვრით მივესალმე და გზის გაგრძელებას ვაპირებდი, რომ შევატყე, რაღაცის თქმა უნდოდა. ჰოდა, სანამ ლაპარაკი არ დავამთავრე, იქვე შევყოვნდი და როცა დაინახა, რომ ყურადღება მივაპყარი, ალაპარაკდა. იმ დღეს ტელევიზორში გნახე და ძალიან გამიხარდა, იმიტომ რომ ლიტერატურა ძალიან მიყვარსო - მომაყარა წამოჭარხლებულმა. ძალიან აღგზნებული იყო. ისეთი გულწრფელი, რომ მეც გადამდო თავისი აღელვება.

მისმა საქციელმა კარგ გუნებაზე დამაყენა. არის კაცი, სახელად ვანო, სამუშაო მაგიდაზე სულ გადაშლილი წიგნი უდევს, კითხულობს და იცავს უწიგნური ჟურნალისტების მყუდროებას.

Tags: ჟურნალისტი,ბლოგი,ბიძინა მაყაშვილი



ყურადღება!
რადიო თავისუფლების ქართული რედაქციის ვებსაიტზე ფორუმებით სარგებლობისთვის აუცილებელია რეგისტრაციის გავლა.

რეგისტრაციის გასავლელად დააჭირეთ ვებსაიტის ზედა მარჯვენა კუთხეში მოთავსებულ ბმულს „რეგისტრაცია“. (რეგისტრაციის გავლის შემდეგ ელექტრონული ფოსტით მიიღებთ ავტომატურ შეტყობინებას. ყურადღება მიაქციეთ, შეტყობინება თქვენი ელექტრონული ფოსტის spam-ში ხომ არ აღმოჩნდა.) კომენტარის დასაწერად არ დაგავიწყდეთ საიტზე შესვლა.
ეს ფორუმი დაიხურა
კომენტარების რიგი
კომენტარები
     
ავტორი: mariami საიდან გვწერთ: tbilisi
26.11.2012 22:58
კარგ მთქმელს კარგი გამგონე უნდაო. არ შემიძლია არ აღვნიშნო ჩემი ძალიან თბილი და დადებითი ემოცია ამ "ემოციის " მიმართ.

ავტორი: nino საიდან გვწერთ: tbilisi
22.11.2012 11:09
ნაბოდვარია ჩვეულებრივი, ბლოგად წოდებული... რომ ვერ გაიგებ რატომ დაწერა და რა ჰქონდა მიზნად

ავტორი: maia საიდან გვწერთ: tbilisi
17.11.2012 02:09
ბატონო ბიძინა, თქვენ მიკროფონებით მორბენალ ან თუნდაც დავარცხნილ, დამაკიაჟებული და სტუდიებში მოკალათებულ გოგო-ბიჭების უმრავლესობას ჟურნალისტებს უწოდებთ? თქვენი არ ვიცი მაგრამ მე დიდი ეჭვი მაქვს, რომ ამ ,,ჟურნალისტების" უმრავლესობას არასათანადო ანუ არაჟურნალისტური განათლება აქვთ და ზოგ შემთხვევაში არასრული საშუალო განათლება. მაპატიეთ, მაგრამ ბოლო 15 წელია, საზოგადოების ერთი ნაწილის აზრით, ჟურნალისტობას გამართული წერა-კითხვის ცოდნაც არ სჭირდება. მთავარია სითავხედე და ყველაფრის კადრება. ბოდიშს მოვუხდი პროფესიონალ ჟურნალისტებს, რომლებიც სამწუხაროდ უმცირესობაში არიან.

ავტორი: კარმენი
07.11.2012 22:01
ირაკლი

როდესაც კარგ ავტორს ვერ აფასებთ, გამოდის თქვენ ხართ საშუალო მკითხველი

ავტორი: ანონიმი
07.11.2012 20:53
მაროშკინაზე ცუდი არაფერი თქვათ, თორემ ჩანგალს გაგიყრით ყელში.

თანაც ეხლა მინისტრის მრჩეველია(?))))))

ავტორი: მარი
07.11.2012 18:53
ვანო <3 <3
ბიძინა მაყაშვილი <3 <3 <3

ავტორი: ირაკლი
07.11.2012 12:37
არც კარგი, არც ცუდი, საშუალო ბლოგია მისი ავტორივით. ბიძინა მაყაშვილი საშუალო ავტორია.

ავტორი: jaba საიდან გვწერთ: saxlidan
07.11.2012 05:21
აკიბა

გეტყობათ, ქართველ ჟურნალისტები თქვენთან არ მოსულან, თორე გეცოდინებოდათ რო უმრავლეოსბა შტერები არიან, მაგრამ ამავე დროს თავხედებიც, ასე რომ თავის დაძვრენა არც თუ ისე ადვილია ხოლმე.

ავტორი: სალი
06.11.2012 23:26
"ცისფერი მთები"?

ავტორი: Tinker Bell
06.11.2012 23:10
ღმერთი, რჯული... :)
მე პირადად ძალიან დადებითი ემოცია დამიტოვა თქვენმა ,,ემოციამ”, დასაწყისმაც, შუა ნაწილმაც და ბოლომ ხომ მთლად ამიჩუყა გული ადამიანურად.
კარგია ბიძინა მაყაშვილი!

ავტორი: ევგქენი
06.11.2012 22:46
ბიძო სიტყვასაც,რომ ჩავაკვეხებ:ბრენდი უნდა შევჰქმნათ ისეთი,რომ სხვა ბრენდებიც ააბრენდოს.
პ.ს.ნახტომი უნდა გავაკეთოთ: ნიჭიერები სწორედ დაზგასთან დავასაქმოთ: სხვები ვერც შესძლებენ

ავტორი: აკიბა
06.11.2012 21:21
გახსენებით ათასი რამის გახსენება შეიძლება–თქო, რა სამართლიანად მითქვამს/ჰმ, თითქოს მე ვთქვი პირველმა!/.

მინისტრ სოზარ სუბარის მრჩევლად დანიშნულ ლალი მოროშკინას განუცხადებია:

„... მისივე/მოროშკინას – აკიბა/ განცხადებით, მათ ისეთი საპატიმროების შექმნა სურთ, საიდანაც გამოსულ პატიმარს გარემოსთან ადაპტირება არ გაუჭირდება და თავს ჯურღმულიდან გამოსულად არ იგრძნობს„.

ჰოდა, ქ–ნ ლალის ამ განაცხადმა ჩემი ერთი მეგობრის მონაყოლი გამახსენა:

„ისრაელში ვარ, ვზივარ ავტობუსში და ერთი ბოლოდან მეორეში ერთი კაცი მეორეს უყვირის ქართულად – ადრე უნდა შევსულიყავი ციხეში, ადრე! კაცი გამოვედი, კაცი! რაც გარეთ არ მინახავს და არ მღირსებია, იქ ვნახე და მეღირსა! გაზეთებს ვკითხულობდი, წიგნებს!.. უნივერსტეტი დავამთავრე!.. კინოში დავყავდით, თეატრში, ექსკურსიებზე!..
ადრე უნდა შევსულიყავი, ადრე!.. ეეჰ, სად იყო ჭკუა!..„

ქ–ნო ლალი, ისეთი ციხე უნდა შექმნათ, რომ კაცს, მაინცდამაინც, შესვლას თუ არ დაიშლის, გამოსვლა აღარ უნდა უნდოდეს!..

ავტორი: აკიბა
06.11.2012 20:10
ღმერთი, რჯული, არ მინდა ბატონ ბიძინა მაყაშვილს გული ვატკინო, მაგრამ, როგორც იტყვიან, გაჟეჟილს გატეხილი სჯობია, ამიტომ უნდა გამოვტყდე, რომ არ მომეწონა მისი ბლოგი, განსაკუთრებით ის აგდებული, „ზემოური„ დამოკიდებულება კოლეგა ჟურნალისტებისადმი, რომელსაც ასე „ცალსახად„ გამოხატავს/„... მაგალითად, როცა რომელიმე შტერი ჟურნალისტი მეკითხება აზრს...„ – თუ შტერად თვლი, რაღატომ იჭერ საქმეს მასთან, დალოცვილო?! – „...ღონისძიება დასასრულისკენ მიდიოდა, რომ დავინახე ჩემკენ წამოსული ჟურნალისტი გოგონა. ეგეთებზე პროფესიული ყნოსვა მაქვს განვითარებული - ეს ის შემთხვევაა, როცა ყოველგვარი ეთიკა და პოლიტკორექტულობა უნდა დაივიწყო და მიენდო ინტუიციას.„/.

უნდა ვაღიარო, რომ ჩემდა სამარცხვინოდ ბატონი მაყაშვილის შემოქმედებას მხოლოდ ამ საიტზე წარმოდგენილი ბლოგებით ვიცნობ. როგორც იტყვიან, გარკვეული წარმოდგენის შესაქმნელად და მისი სხვა ნაღვაწის მოსაძიებლად ვიკიპედიაში შევედი. პატივცემულმა ვიკიპედიამ ჯერ თავაზიანად მკითხა, ბიძინა მაყაშვილში ბიძინა ივანიშვილს ხომ არ გულისხმობთო, და იქვე ასევე თავაზიანად მისი, პირველი ბიძინას გვერდის გახსნისაკენ მომიწოდა/ეტყობა, ამ ორიდან ერთმა მაინც მართლა სახელი უნდა გამოიცვალოს, რომ ასე დადარაჯებულებმა არ სდიონ და არ შეაწუხონ ბატონი მაყაშვილი აბეზარმა რეპორტიორებმა, რომელ წუხილსაც ლამის ყოველ ბლოგში ასე უშურველად გვიზიარებს ეს უკანაკნელი/.

საერთოდ კი,იმდენი რამის გახსენება შეიძლება, კარგისაც, ცუდისაც...

აი, მცველი ვანოს და მის სამუშაო მაგიდაზე გადაშლილი წიგნით რომ „„შემოფარგლულიყო„ ავტორი, მე მგონი აჯობებდა...

ამ ავტორის სხვა სტატიები:

ბლოგერები

სხვა მასალები

აუდიო მოსკოვი და კიევი გაზის თაობაზე შეთანხმდნენ

მიუხედავად ორმხრივი დაძაბული ურთიერთობისა, კიევმა და რუსეთმა, ევროკავშირის შუამავლობით, მოახერხეს გადამწყვეტი ხელშეკრულების ხელმოწერა გაზის სფეროში.
გაგრძელება

აუდიო 1 თვით მოსმენაზე ხელი ისევ შსს-ს მიუწვდება

პარლამენტმა მხარი დაუჭირა პრეზიდენტის შეთავაზებას, მომავალი წლის 28 თებერვლის ნაცვლად, 2014 წლის 1 დეკემბრამდე ჰქონდეს შინაგან საქმეთა სამინისტროს კანონიერი ფარული მიყურადების უფლება.
გაგრძელება

აუდიო აქცია ძალადობის წინააღმდეგ

​ძალადობის წინააღმდეგ ზუგდიდში, კინოთეატრ „ატრიუმთან“, მშვიდობიანი აქცია გაიმართა. მოქალაქეებმა ქალთა მიმართ გახშირებული ძალადობა სხვადასხვა ფორმით დაგმეს.
გაგრძელება

თქვენი პუბლიკაციები

ძვირფასო მეგობრებო,

რადიო თავისუფლების რუბრიკაში „თავისუფალი სივრცე“ შეგიძლიათ საკუთარი ბლოგებისა და პუბლიცისტური სტატიების გამოქვეყნება.

ტექსტი არ უნდა აღემატებოდეს 700 სიტყვას.

რედაქცია იტოვებს უფლებას, საკუთარი შეხედულებისამებრ შეარჩიოს ტექსტები გამოსაქვეყნებლად. ავტორებს ვთხოვთ, გაითვალისწინონ რადიო თავისუფლების სარედაქციო პოლიტიკა, რომელსაც შეგიძლიათ გაეცნოთ განყოფილებაში „ფორუმის წესები“.

ტექსტები ქვეყნდება უცვლელად, რედაქტირების გარეშე.

მასალები მოგვაწოდეთ მისამართზე: tavisupleba@rferl.org
(subject-ში ჩაწერეთ „თავისუფალი სივრცე“)

ყველაზე პოპულარული