სამშაბათი, 22 ივლისი, 2014 თბილისის დრო 18:52

ბლოგები / გიორგი გვახარია

თვალის ახელა, როგორც გამარჯვების პირობა

x
ჩემი ერთ-ერთი პირველი „ბერლინალე“, დიდი, დიდი ხნის წინ, ნაძლევით დაიწყო. რატომღაც მგონია, გაგეცინებათ, მაგრამ მსახიობ გივი სიხარულიძეს დავენაძლევე - ანგ ლის „საქორწინო ბანკეტი“ ვნახეთ. კარგად ვიცოდი ბერლინის ფესტივალის კონიუნქტურა და ეგრევე მივხდი, რომ ეს სურათი „ოქროს დათვით“ აღინიშნებოდა. მოიგებს-მეთქი... გაბრაზდნენ ქართველები, ეს რა ფილმია, მართლა „ცისფრებზე“ უნდა იყოს კინო, აქ რომ მოიგოსო? ახლა ვხვდებით, ფარაჯანოვის ფილმები რატომ მოსწონდათ ფესტივალებზეო.

ნაძლევი მოვიგე. ფილმისთვის ტაივანელ გეიზე, რომელიც ნიუ-იორკში მშობლების ჩამოსვლის შემდეგ იძულებულია, ქორწილი გაითამაშოს (რათა დაარწმუნოს მოხუცი დედ-მამა, რომ ჰეტეროსექსუალია) - ამ საშუალო, მაგრამ ძალიან კეთილი სურათისთვის ანგ ლიმ ბერლინის ფესტივალის „ოქროს დათვი“ მოიპოვა. მაშინ გამარჯვება ქართველებმაც ვიზეიმეთ: „ვერცხლის დათვი“ თემურ ბაბლუანს გადასცეს „უძინართა მზისთვის“. ანგ ლი და თემურ ბაბლუანი სცენაზე დაპატიჟეს. მათ ერთმანეთს მიულოცეს წარმატება.

ეს ამბავი 1993 წელს მოხდა. მას შემდეგ ქართველ კინემატოგრაფისტებს ბერლინის ფესტივალის „დათვი“ აღარ მოუპოვებიათ. ერთ ხანს „ბერლინალეს“ დირექციით თუ შემრჩევი კომისიით უკმაყოფილოები აგრძელებდნენ ქილიკს: აქ „დათვს“ იმას აძლევენ, ვინც „ცისფრებზე“ იღებს კინოსო. მერე, როცა მიხვდნენ, რომ სასაცილო მდგომარეობაში იგდებდნენ თავს, სხვა მიზეზი მოიგონეს: აქ  პოლიტკორექტული კინო უყვართ, ჩვენ კი თავისუფალი ხალხი ვართ და მხატვრულ სურათებს ვიღებთო.

ჩემი დაკვირვებით, ამას ამბობენ მხოლოდ „ერთმორწმუნე ძმები“ - რუსები და ქართველები („დათვებში“ ბედი არც რუსებს სწყალობთ). აი, წელსაც იგივე თქვეს - ფესტივალის შედეგების გამოცხადების შემდეგ რუსებმა „ბერლინალეს“ ჟიურის „სოცრეალიზმის სიყვარული“ დააბრალეს; ორი გამარჯვებული ფილმი - რუმინული „ბავშვის პოზა“ და ბოსნიური „ჯართის შემგროვებლის ცხოვრების ეპიზოდი“ - ძალიან ბევრმა კრიტიკოსმა შეაფასა, როგორც „კარგად გათვლილი პოლიტკორექტულობა“ და „ბერლინალეს“ მიერ დამკვიდრებული „კლიშეებით თამაში“. თავი ისევ იჩინა პოსტსაბჭოთა სივრცისთვის დამახასიათებელმა ამ კომპლექსმა - სოციალური თემატიკის შიშმა, სოცრეალიზმისგან მიღებულმა ტრავმამ, რომელიც ბევრად უფრო სერიოზულია, ვიდრე, უბრალოდ, კინოს სამყაროს პრობლემა, რომელიც მუდმივად იჩენს თავს დღევანდელ საქართველოში.
"ოქროს დათვის" მფლობელი, რუმინელი რეჟისორი კალინ პეტერ ნეცერი."ოქროს დათვის" მფლობელი, რუმინელი რეჟისორი კალინ პეტერ ნეცერი.
x
"ოქროს დათვის" მფლობელი, რუმინელი რეჟისორი კალინ პეტერ ნეცერი.
"ოქროს დათვის" მფლობელი, რუმინელი რეჟისორი კალინ პეტერ ნეცერი.

„ოქროს დათვით“ დაჯილდოებულ რუმინულ სურათში, როგორც ჩანს, ჯერ კიდევ ჩაუშესკუს რუმინეთში გამდიდრებული დედა - „ნორკის ქურქით“ და ბრილიანტის ბეჭდებით, ცდილობს მართლმსაჯულებისგან იხსნას თავისი ერთადერთი შვილი - 30 წლის კაცი, რომელმაც მანქანით ბავშვი გაიტანა. იგი მოწმესაც მოისყიდის, ექსპერტიზაზეც ჩააწყობს საქმეს (მძღოლმა სიჩქარეს გადააჭარბა) და ბოლოს, მსხვერპლის ოჯახს ესტუმრება. აქამდე კამერა არ გამოსულა შეძლებული რუმინელების საცხოვრებელი გარემოდან, ფინალში კი სურათის გმირებთან ერთად მოხვდა  ბუქარესტის გარეუბანში - უაღრესად ღარიბ დასახლებაში, იქ, სადაც  გარდაცვლილი ბავშვი ცხოვრობდა. დედას თვალი ეხილება. დედას და მაყურებელს. კამერაც კი იცვლება. აქამდე მუდმივად მოძრაობდა, ერთი წამითაც არ ჩერდებოდა, ახლა კი გაშეშდა სურათის გმირებთან ერთად და იმ სივრცის აღბეჭდვა დაიწყო, რომელიც ამ ადამიანებს არასდროს ენახათ.

ეს ყველაფერი ცოტა წააგავს ჩემი საყვარელი რობერტო როსელინის კინოს. გახსოვთ „ევროპა 51“? ინგრიდ ბერგმანი, ამერიკელი დიპლომატის ცოლი, რომლის შვიდი წლის ვაჟი თვითმკვლელობით ასრულებს სიცოცხლეს მშობლების უყურადღებობის გამო? ინგრიდ ბერგმანი - შვილმკვდარი დედა, რომელიც თვითგვემის პროცესში სულ სხვა სამყაროს აღმოაჩენს - გაიცნობს ადამიანებს, რომლებიც შიმშილობენ! ცივილიზაციის მიერ ნანგრევებსა და ნაგავში მოსროლილ ადამიანებს, რომლებიც თვით ღმერთმაც კი დაივიწყა...

ერთადერთი მისია აქვს ასეთ კინოს - თვალის ახელა! ერთადერთი მისია აქვს აქ კამერას - იმ სივრცის აღბეჭდვა, იმ ადამიანთა სახეების დანახვა, რომელთა არსებობა აღარავის ახსოვს - არც ხელისუფლებას, არც პოლიტიკოსებს, არც მედიას, არც ხელოვანთ. არავის!

ჩვენ ასეთი კინოც არ გვაქვს.

პოლიტიკოსები ხომ არ გვყავს და არ გვყავს: მთავრობა შეიცვალა, მაგრამ უსახლკაროებს, საცხოვრებლით დახმარების ნაცვლად, 200-ლარიანი დახმარების გაუქმებით ემუქრებიან. უსახლკარონი და უპოვარნი თვითმკვლელობაზე ფიქრობენ, ხელისუფლება და ოპოზიცია, მართლმსაჯულება, მედია კი სულ სხვა პრობლემებით ცდილობს საზოგადოების მანიპულირებას, გლადიატორების ბრძოლას აწყობენ პირდაპირ ეთერში, „ჰორორებს“ გვიამბობენ ადამიანთა წამებაზე... მაგრამ იმათ, ვისაც შია და სცივა, მაქსიმალურად იშორებენ თავიდან. ეს ხალხი არავის უნდა - „უსაქმურები“, „პარაზიტები“, „სხვისი ქონების მიმთვისებლები“.

ჩვენს კამერასაც ეზარება ამ სივრცის აღბეჭდვა, ამ ადამიანების აღბეჭდვა.
ბოსნიელი რეჟისორი დანის ტანოვიჩი "ვერცხლის დათვით" ხელში.ბოსნიელი რეჟისორი დანის ტანოვიჩი "ვერცხლის დათვით" ხელში.
x
ბოსნიელი რეჟისორი დანის ტანოვიჩი "ვერცხლის დათვით" ხელში.
ბოსნიელი რეჟისორი დანის ტანოვიჩი "ვერცხლის დათვით" ხელში.

არ დაეზარა ბოსნიელ რეჟისორს, დანის ტანოვიჩს  - გვიამბო სარაევოს გარეუბანში, უკიდურეს სიღატაკეში მცხოვრებ ბოშებზე, რომელთაც საზოგადოება ნაგავში გადაყრილ ჯართად აღიქვამს; სურათის გმირი, ნაზიფი რომ აგროვებს, სწორედ იმ ჯართად. ნაზიფი ცდილობს, გადაარჩინოს თავისი ცოლი, რომელსაც ნაადრევი მშობიარობა ეწყება. ნაყოფი კვდება. ახლა ქალი იცლება სისხლისგან. მაგრამ სარაევოს კლინიკები უარს ამბობენ ოპერაციაზე. ბოშებს სამედიცინო დაზღვევა არა აქვთ.

გეცნოთ სიუჟეტი?

ბერლინელებს რომ გაუკვირდეთ, ეს რა ქვეყანაა, ეს რა ფაშიზმია, არადა, ბოსნიას ნატოში შესვლის პრეტენზია აქვსო!.. ნორმალურია ეს გაკვირვება. მაგრამ ყოფილი საბჭოთა რესპუბლიკის კინემატოგრაფისტს რომ არ ააღელვებს ეს ისტორია, მოგონილად და კონიუნქტურულად რომ მიიჩნევს, აქ საქმე უკვე საგანგაშო მდგომარეობასთან გვაქვს! ეს იმას ნიშნავს, რომ ემპათია ნულზეა არა მარტო პოლიტიკურ სივრცეში, არა მარტო მედიაში, არამედ კულტურაშიც - იქ, სადაც, წესით, ყველაზე მგრძნობიარე, ყველაზე  ემპათიური ხალხი უნდა მოღვაწეობდეს.

წლების მანძილზე ქართული კულტურა ემპათიისა და ჰუმანიზმის კატასტროფულ ნაკლებობას განიცდიდა - მითებზე, სადღეგრძელოებზე და, რაც მთავარია, ნარცისულ თვითტკბობაზე იგებოდა. ქართველი ხელოვანი დარწმუნებული იყო, რომ სამყარო, რომელსაც ასახავდა, მისი პირადი სამყარო, მნიშვნელოვანი და საინტერესო იყო ყველასთვის. ეს ნარცისიზმი აისახებოდა არა მარტო კულტურაში; ეს ნარცისიზმი აისახებოდა და აისახება ყოფაში, მედიაში, პოლიტიკაში; განსაკუთრებით მაშინ, როცა მსჯელობა იწყება „საქართველოს როლზე“ და იმაზე, როგორ ფიქრობს დღედაღამ მსოფლიო - ამერიკა, ევროპა და, განსაკუთრებით, რუსეთი - საქართველოზე, „ღვთისმშობლის წილხვედრ ქვეყანაზე“. ეს ნარცისიზმი აბრმავებდა და აბრმავებს მთლიანად ქართულ საზოგადოებას და ხელოვნება და, განსაკუთრებით, „თვალის ახელის ხელოვნება“, კინო, იმის ნაცვლად, რომ დაუნახავი, დამალული რეალობა და ადამიანები აღბეჭდოს, თავს გვაბეზრებს კინორეჟისურაში მოსული, „კარგ შამპუნში დაბანილი“ გოგო-ბიჭების ნარცისული ხილვებით.

ცხოვრებაში ერთხელ გამოვცადე შიმშილი.
კადრი ფილმიდან „ჯართის შემგროვებლის ცხოვრების ეპიზოდი“.კადრი ფილმიდან „ჯართის შემგროვებლის ცხოვრების ეპიზოდი“.
x
კადრი ფილმიდან „ჯართის შემგროვებლის ცხოვრების ეპიზოდი“.
კადრი ფილმიდან „ჯართის შემგროვებლის ცხოვრების ეპიზოდი“.

პარიზში სტიპენდია მქონდა და ფულმა რაღაც დღესასწაულის გამო დააგვიანა. არადა, გადასარევ ადგილას ვცხოვრობდი - მონპარნასის ბულვარზე. ჩემი საერთო საცხოვრებელი ზუსტად კაფე „როტონდის“ თავზე იყო. კარგად მახსოვს ის შაბათ-კვირა - რამდენიმე კივი მქონდა. დავჭერი და დავითვალე, ვფიქრობდი, როგორ გამენაწილებინა. საღამოს, ძალიან მშიერი, სახლში რომ დავბრუნდი, „როტონდის“ მაგიდებთან მოკალათებული ხალხი შევათვალიერე. სალათების უზარმაზარი ულუფებითა და ჭიქებში წითელი ღვინით. მახსოვს ეს განცდა - გაბრაზების, ზიზღის, შურის. იმ წამს მივხვდი, რომ მშიერი ადამიანის მიმართ პრეტენზია არ უნდა გქონდეს. ასეთი ადამიანისგან ყველაფერია მოსალოდნელი. ერთადერთი, რაც სასწრაფოდ უნდა გააკეთო - უნდა დააპურო!

ეს „მშიერი შაბათ-კვირა“ და კივი, რომელიც მას მერე შევიძულე, ცხადია, არაფერია იმასთან შედარებით, რასაც ათასობით ადამიანი განიცდის საქართველოში. მაგრამ ეს განცდა - შიმშილისა და შურის - მაინც მუდამ მახსოვს.

პოლიტიკოსებს, ეკონომისტებს, ჟურნალისტებს შეუძლიათ ამ პრობლემის „რაციონალიზაცია“, მაგრამ ხელოვანს ამის უფლება არა აქვს; განსაკუთრებით - კინემატოგრაფისტს. ყოველ შემთხვევაში, თუ გამარჯვება უნდა (მაგალითად, „დათვი“, რომელზეც ყველა კინემატოგრაფისტი ოცნებობს), მან უნდა იცოდეს, როგორ აიხილოს თვალი და, რაც მთავარია, როგორ აუხილოს თვალი სხვას. უნდა შეეძლოს, დაარწმუნოს მაყურებელი, რომ სამყარო, რომელსაც ის სარკეში ხედავს, არ არის ერთადერთი და გამორჩეულად საინტერესო; რომ არსებობს სხვა სამყაროც: ჭიანჭველა, რომელიც დიდი გაჭირვებით ეზიდება საკუთარ წონაზე გაცილებით მძიმე ტვირთს, ინვალიდი, რომელიც ეძებს პანდუსს სავარძლით გადასაადგილებლად, ბავშვი, რომელსაც მშობლები სცემენ,  თავდახრილი მოხუცი, რომელიც ცელოფანის პარკით ნელ-ნელა მიათრევს ცარიელ ბოთლებს ნაგავში გადასაგდებად, დედა, რომელსაც ტელევიზიით უჩვენებენ, როგორ იცლება სისხლისგან მისი შვილი...

Tags: ბლოგი,გოგი გვახარია,კულტურა,ბერლინალე,კინო,კინემატოგრაფია,ფილმი



ყურადღება!
რადიო თავისუფლების ქართული რედაქციის ვებსაიტზე ფორუმებით სარგებლობისთვის აუცილებელია რეგისტრაციის გავლა.

რეგისტრაციის გასავლელად დააჭირეთ ვებსაიტის ზედა მარჯვენა კუთხეში მოთავსებულ ბმულს „რეგისტრაცია“. (რეგისტრაციის გავლის შემდეგ ელექტრონული ფოსტით მიიღებთ ავტომატურ შეტყობინებას. ყურადღება მიაქციეთ, შეტყობინება თქვენი ელექტრონული ფოსტის spam-ში ხომ არ აღმოჩნდა.) კომენტარის დასაწერად არ დაგავიწყდეთ საიტზე შესვლა.
ეს ფორუმი დაიხურა
კომენტარების რიგი
კომენტარები: გვერდი გვერდების რაოდენობა 2
ავტორი: ჩვენ საიდან გვწერთ: შეცნობილიდან
16.03.2013 02:25
ჩვენი სიტყვა თქვენსას არ ჰგავს და ეს გაშინებთ რადიო თავის უფლებას,ჩვენი განსხვავებული აზრი.ის რაც იწერება მხოლოდ თქვენთვის არ იწერება.ხეზე ასვლას ვინც გასწავლით ალბათ ხვდებით რომ მან ფრენა იცის და ალბათ ესც გაშინებთ.რომ იცოდეთ რა სასაცილოები ხართ.იმას გაურბიხართ სადაც მიდიხართ.ყურები:დედა ენას მო(უსმინეთ).ყურებიც კი სმენასთან არაა მხოლოდ კავშირში არამედ კიდევ ყურებასთან ანუ ხედვასთან ანუ სმენით ხედვასთან და საკვირველებაა რომ ასე არაფერი გეყურებათ.დაფიქრდით,როდის და ვინ შეჰქმნა დედაენა და მასთან, თქვენ თქვენი ნიჭიერებით მეასედის მქმნელები მაინც თუ ხართ?საკვირველებაა ასევე ის რომ ვიცით რომ ჩვენი ახსნის გარეშე მაინც ვერაფერს გაიგებთ მაგრამ:მარცვალს და ჩინურად მოსწავლეებს კი არა არამედ ქა(რთულად) მხედრობას სხეულით და(ბადე)ბულებს ვაღვიძებთ.
პ.ს.მოდით ტესტს შემოგთავაზებთ რადიო თავისუფლებას:ქრის ქარი ან ქარი ქრის.გახსენით თუ გაქვთ უნარი და თუ ვერა ე.ი.შვიდიან-რვიანი ყვავები ხართ და შემოგევლეთ ისევ თქვენთვის ვირჯებით და დაწერეთ რასაც გამოგიგზავნით თუ შეიძლება!

ავტორი: მიწიერი საიდან გვწერთ: ხანაც ყველა მხრიდან
15.03.2013 21:01
რა არის თვალის ახელა?ეს ერთი საფეხურით მაღალი დონეა.როგორ უნდა მოახერხოს ადამიანმა ერთი საფეხურით მაღლა ავიდეს ანუ განვითარების შემდგომ დონეს მიაღწიოს.მას უნდა გააჩნდეს უნარი.მე ამას შეღწევის უნარს დავარქმევდი.საიდან მოდის ეს უნარი:ეს ან ამ კონკრეტული ადამიანის შესაძლებლობებიდანაა გამომდინარე რომელიც მას მიე(ცა) ან ამ ადამიანის შეხებით ანუ ცოდნის გადმოცემითაცაა შესაძლებელი.რას ნიშნავს უფრო კონკრეტულად შეღწევა? ჩვენ რაღაცა ცოდნით აღვიქვავთ გარე სამყაროს,მაგ:ეს სახლია,ეს ბურთია,ეს ბურთი მრგვალია,ორჯერ-ორი ოთხია და ასე შემდგომ.ამასთანავე ჩვენში არსებობს მარცვალი,თესლი ანუ თემები რომელთა არსებობასაც ჩვენ ვგრძნობთ სხვა განზომილებით მაგრამ ვერ ან არ ვიჯერბთ(სასწაულები აშინებთ შვიდიან ყვავებს და უფრო მეტს გეტყვით გაურბიან).მაშინ როდესაც ნათელი იქმნება ანუ ვითომდა დაუჯერებელს ვიხდით როგორც ორჯერ-ორი ოთხს ხდება გახსნა ანუ კვლავ ნათელი,ანუ იმ დაჯერებულმა (ვითომდა დაუჯერებელმა) გახსნა არა ერთი შემდგომი არამედ უკვე რამოდენიმე იმ და სხვა დონის ნათელი.
პ.ს.მინდა რვიანებს მივმართო:რვიანობა ეს გაურკვევლობაა ანუ ეს შედარებით მაღალი დონეა მაგრამ პარალელულად გახსნილია ამ ნათელის საპირისპირო ანუ ბნელი ანუ შეხედეთ რვიანს:თქვენ გაურკვევლობაში იხარჯებით.რა გძლევთ?რამდენად არ გეშინიათ?ყველაფერი თქვენზეა დამოკიდებული.მაგრამ გეტყვით:მაშინ როდესაც ნათელია ბნელით სიარული ალბათ დიდი სიბრიყვეა თქვენი მხრიდან.
რა სხვაობაა დონეებს შორის?ეს როგორც მიწის ძვრა და ბალებს შორის სხვაობა.
პ.ს.რწმენა და შეცნობის სურვილი დაგაძლევინებთ შიშს.

ავტორი: ბიჭიკო
15.03.2013 19:18
უფალო მაღალო უფალო ღმერთო ჩვენო გეახელთ საყდარსა შინა და გიბრუნებთ ცეცხლს ჩვენ და დაგვიბრუნე ძე ჩვენ
პ.ს.ლოცვა რომელიც ხვალინდელ დღეს და მომავალს შეჰქმნის

ავტორი: naturali
02.03.2013 10:17
ემზარ ეტყობა თქვენ კარგად არ გიშიმშილიათ და ასევე დიდია აზრის ხართ ადამიანებზე

ყველა ვერ იქნება გმირი და არცაა საჭირო

ის მოთხრობა გახსოვთ მამა შვილებს ჭადს რომ შეუჭამს ხოლო მერე როცა სისხლი საკვებს მიაწვდის ტვინს და სინდისს ანუ აამუშავებს თავს ჩამოიხრჩობს

ისე შვილებს ვის უტოვებდა მეორე საკითხია ნაჭამზე და მოღონიერებული სანადიროდ მაინც წასულიყო

მაგრამ აქ სინდისმა წაართვა სისხლი და საკვები ტვინის ლოგიკაზე პასუხისმგებელ ნაწილს იმიტომ რომ საკვები იყო ცოტა

ასე რომ შიმშილი და სიმაძღრე ორივე რყვნის

უფალი ზომიერებაშია

ავტორი: ემზარ ხვიჩია საიდან გვწერთ: თბ.
01.03.2013 17:40
"ცხოვრებაში ერთხელ გამოვცადე შიმშილი.. ..მახსოვს ეს განცდა - გაბრაზების, ზიზღის, შურის. იმ წამს მივხვდი, რომ მშიერი ადამიანის მიმართ პრეტენზია არ უნდა გქონდეს. ასეთი ადამიანისგან ყველაფერია მოსალოდნელი. ერთადერთი, რაც სასწრაფოდ უნდა გააკეთო - უნდა დააპურო!"
_ ამ სიტყვების ავტორს, ჩემო ბატონებო, შეუძლებელია პატივისცემით მოეკიდო, გულსაკლავია, რომ ბევრი მკითხველი იწონებს წერილის ავტორის სულისკვეთებას. ჩვენი საზოგადოების დაცემის ხარისხის შესაფასებლად სხვა არგუმენტი არ არის საჭირო.
მინდა შეგახსენოთ, რომ ადამიანს ფიზიკურ მოთხოვნილებათა საწინააღმდეგოდ მოქმედების უნარი (ნებისყოფა) გამოარჩევს ბიოსფეროს წარმომადგენელთაგან. კრიტიკულ მომენტში ამგვარი გზის არჩევის და მისგან არგადახვევის უნარის წყალობით იქმნება ყოველივე ღირებული. ვაჟა-ფშაველა და და ფიროსმანი, სწორედ, უკიდურეს სიდუხჭირეში ქმნიდნენ იმას, რითაც თავს ვიწონებთ დღეს ქართველები.

ავტორი: ლალი საიდან გვწერთ: თბილისი
28.02.2013 02:25
გოგი გვახარიას წერილებს თუ მოთხრობებს დიდიხანია თვალყურს ვადევნებ და სიამოვნებით ვკითხულობ, სიმართლე გითხრათ რეალურ სურათებს აღწერს თავის პუბლიკაციებში. აქ წავიკითხე უამრავი კომენტარი და შემექმნა შთაბეჭდილება, რომ ზოგიერთს ვერ გაუთვითცნობიერებია სიმართლე, რეალობა. ალბათ განსხვავებული აზრის მქონე ადამიანები არ იმსახურებენ მათ თვალში სიმპათიას.
დიდი მადლობა გოგი გვახარია. :)

ავტორი: mzia საიდან გვწერთ: თბილისი
26.02.2013 10:28
"ეს ხალხი არავის უნდა - „უსაქმურები“, „პარაზიტები“, „სხვისი ქონების მიმთვისებლები“.
სამწუხაროდ ძალიან ბევრია ამ მდგომარეობაში, ბევრს მოხვდება მწარედ გულში და ჩააფიქრებს

ავტორი: Dali საიდან გვწერთ: the Netherlands
25.02.2013 15:04
გიორგი,
დიდი მადლობა წერილი-კათარზისისთვის! მეც ერთ ერთი იმ უამრავთაგანი ვარ, ვისი სათქმელიც/ფიქრებიც თქვენ მოიტანეთ არამარტო კინოზე, არამედ, საერთოდ, ცხოვრებაზე საუბრისას...!

...და მეც გამახსენდა შიმშილი... დევნილობის პირველ წლები, მწვანე პური... წარმოუდგენლად მიუწვდომელი ფუფუნება ნაყინი- 'სტაკანჩიკი'...

...და ეხლა, ჰოლანდიურ არხებზე 'მაგნუმის' და 'ჰერტოგის' ნაყინის რეკლამები თუ აქაურ სუპერმარკეტებში წარმოდგენილი N-რაოდენობა როგორც ამბობენ უგემრიელესი ნაყინისა, ძალათი მაბრუნებს 'სტაკანჩიკის' ნაყინის ასოციაციებთან...
მას მერე ნაყინი თავისით შემძულდა...

ავტორი: miseenabyme საიდან გვწერთ: planeta venera
25.02.2013 00:59
ქალბატონი ნატალიას სამწუხაროდ მინდა ვთქვა, რომ საქართველოში სექსზე და ნარკოტიკზე, მაფიას დავამეტებდი კიდევ, ფილმი რასაც ქვია, ფილმი, რომელიც მთელი სერიოზულობით დაგვანახებდა პრობლემას და რეჟისორის პოზიციასაც ცალსახად დააფიქსირებდა, მე მგონი არ გადაღებულა. არადა როგორ გვჭირდება ეს ცალსახა პოზიცია, ვიდრე კიდევ არ არის გვიან.

ავტორი: jongliori საიდან გვწერთ: de
25.02.2013 00:35
არის ესეთი სლავოი ჟიჟეკი, ხოდა ამბობს ის სტარბაქსის ქსელმა როგორ მოახდინა ადამიანური გრძნობების ჭიქა ყავაში ინკორპორირება, ყიდულობ ყავას წარწერით, თითო ჭიქიდან ამდენი ცენტი მიდის კენიაში ბავშვების დასახმარებლად...

ჟიჟეკმა კარგად ახსნა როგორ ახდენს მსგავსი სტრუქტურა რეალური თანაგრძნობის ნიველირებას, ანუ ადამიანი ყიდულობს მხოლოდ ერთ ფინჯანს და ამ გზით თავიდან იშორებს შემახუხებელ შფოთვას სხვის ტკივილზე(ეს შეიძლება იყოს ბილეთი კინოში ან…)... შესაბამისად ადამიანი ძიებას, გზების ძიებას, თუნდაც საკუთარი თავისკენ როგორც პრობლემის ძირისკენ წყვეტს… მან გააკეთა რაც შეეძლო…


ეს შემთხვევა გამახსენა ერთ ერთმა კომენტატორმა აქ რომელიც ამბობს, არ მაინტერესებს ვინ ამიხელს თვალსო, მთავარია მე უკეთესი ადამიანი ვხდებიო...


გამახსენდა სტარბაქსი და ყავის ჭიქის ფასად ნაყიდი სოლიდარობა...

რაც შეეხება რეალურად ქმედებას. მინდა შეგახსენოთ რომ ეს ქვეყანა საკმაოდ რთულ პირობებში გადარჩა, გადარჩა მიუხედავად იმისა რას ამბობდით მაშინ თქვენ და მიუხედავად იმისა რომ არ მუშაობდა სახელმწიფო, მათ შორის მათ ხარჯზე ვინც ასეთ დროს მდიდრდებოდა და ქმნიდა პარაზიტულ კლანებს ადამიანებით მანიპულირების საქმეში…ელიტას!

'ელიტას' რომელთანაც თქვენც და სხვა ეგრეთ წოდებული ინტელექტუალებიც ყოველთვის ახერხებდნენ კეთილ ურთიერთობებში ყოფნას… რადგან ეს სარგებლის მომტანი იყო და არის…



ვფიქრობ პრობლემის ფუნდამენტი გაცილებით ღრმადაა და მასზე ფიქრი და წერა ძირითადად ჯილდოს, ან სამსახურის, შემოსავლის და სხვა გარანტიების გარეთ ძევს…

ეს არ არის თქვენი სფერო… თქვენი სფერო იმაზე ფიქრია როგორ შეინარჩუნოთ სხეული კარგ მდგომარეობაში, როგორ გაირუჯოთ, როგორ ახსენოთ რომ სხვათაშორის პრესტიჟულ ადგილას გქონდათ ნაქირავები ბინა, მოკლედ ყველაფერი გააკეთოთ იმისთვის რათა ელიტარული სივრცის ნაწილად დარჩეთ, რადგან სხვაგვარად მოგიწევთ მდაბიოების დონეზე დასვლა!


აქ უბრალოდ თქვენ ყიდით იმას რაც იყიდება, უფრო კი ნელ ნელა ეჩვევით ამ მდგომარეობას, იმიტომ რომ მოვა დრო რომ გემი გაჩერდება თავისუფლებისა და თავს უნდა მიხედოთ, ამიტომ დაახლოებით ვიცი რა მიმართულებით იტივტივებს თქვენი ნავი, რადგან ესაა რაც ადვილად საღდება…

სხვა ფიქრი ადამიანისგან ტრანსფორმაციას, არამარტო ფიქრის სივრცეში არამედ ფიზიკურ ტრანსფორმაციასაც იწვევს, ეს საკმაოდ მტკივნეული მდგომარეობაა და ამიტომ იმ შეუსაბამობას რასაც ბუნების მიერ მოცემული სამყაროს იერარქიებით მართვა ქვია, ადამიანი მსგავსი თავის შესაქცევი ტექსტებით ერევა სანაცვლოდ, რადგან ეს ადამიანისგან არაფერს მოითხოვს, მხოლოდ პასიურ მიღებას და შესაძლოა კურცხალ ცრემლსაც…

ანუ თქვენ შემთხვევაში ყავის ყიდვაც არაა საჭირო, რადგან ყავის თანხა ამერიკელმა გადასახადების გადამხდელებმა ჩარიცხეს…

p.s

დაკვირვებული თვალი დაინახავს ნიჰილიზმს ავტორისას, უფრო კი იგრძნობს მის დამოკიდებულებას ფუნდამენტისადმი, რუსული(დოსტოევსკისეული, კარგი გაგებით) იდეალიზმის იდეისადმი ერთგულებას(მიუხედავად იმისა რომ ავტორი ცნობიერად დისტანცირებას ცდილობს) თუმცა ბატონი გოგი არასაკმარისად გამბედავია ეს ხმამაღლა თქვას, თან ფიქრი მის მთლიანობაში მასში არ მომხდარა... მოკლედ ბოლო ჯამში ავტორი ორაზროვან, გაურკვეველ დისკურსს გვთავაზობს…

ამ ორაზროვნებაში ერთადერთი ღერძი რომელსაც მე როგორც ამ ტექსტში თანამონაწილემ შეიძლება მოვეჭიდო არის მთლიანობა ავტორის ცხოვრებისა და მისი ტექსტისა. ამ გაგებით ეს ტექსტი ზუსტადაც არის ნიველირების, გარედან საუბრის კიდევ ერთი მცდლეობა, რომელიც ადამიანებში ფუნდამენტურ ცვლილებას უკეთესობისკენ არ გამოიწვევს, პირიქით, არსებული მდგომარეობის(არ ვამბობ მხოლოდ ცუდის) ორმაგი სტანდარტით რაციონალიზაციის გაუცნობიერებელი მცდელობა კიდევ უფრო გააძლიერებს მერკანტილურ და სავაჭრო კავშირურთიერთობებს სოციუმში სადაც იმის კეთება რაც ბუნების კანონია მოხდება ჯილდოს მოლოდინში…

ავტორი: silver
25.02.2013 00:22
დამატება: ქართველ(?) კონომატოგრაფისტის ოთარ იოსელიანის
ფილმი "ორშაბათი დილა" 2002 წელს ბერლინალეზე დაჯილდოვდა ვერცხლის დათვით.

ავტორი: ნატალია საიდან გვწერთ: იქიდან
24.02.2013 23:04
მეც სულ მაინტერესებს რატომ არ იქებენ ქართველები მსგავს სოციალურ პრობლემებზე, ჩვენი ქვეყნის რეალურ ცხოვრებაზე. მათ ხომ სცენარზე და მსახიობებზეც კი წვალება არ მოუწევთ იმდენ კადრებს და ნიუანსებს ქუჩაში ნახავენ. ხელოვნება ხომ ხელოვნურს არნიშნავს, როდემდე შეიძლება სექსზე და ნარკოტიკზე (ისიც არაესთეტიურად) იღონ ფილმები.

ავტორი: ზურა საიდან გვწერთ: საძინებლიდან
24.02.2013 21:25
... Так вот, когда я говорю о таком стиле, я пытаюсь дать вам почувствовать основной стержень этого стиля. А именно; смотреть на мир, на события в нем так, чтобы видеть вещи не как какие то самодостаточные детали (то, что Пруст называет деталями), а видеть – то, что видишь, как элемент фигуры или закона. Элемент, требующий телескопа. Я не случайно приводил вам пример с моим сокурсником: он не видел нищего мальчика, ну, это мелкий факт, который все мы видим, – проблема в том, чтобы увидеть за этим фактом существенный закон. Не просто случайность – воспринял – не воспринял, таких бывает тысячи случаев, миллионы… мы не видим, что за этими деталями, мелочами стоит что то и сама деталь является не самодостаточной, не самостоятельной вещью – выражением лица, цветом неба, а является элементом чего то. И вот видеть другое сквозь деталь и есть то, что Пруст называл телескопом. Не в микроскоп разглядывать, как обычно приписывают Прусту, а телескопом подносить себе то, что есть на самом деле – большое. Но просто из за нашего душевного удаления, – потому что есть, кроме физических расстояний, и в этом состоит глубокое ощущение Пруста, расстояния душевные, и эти расстояния настолько важны, что, говорит Пруст, можно обнимать возлюбленную и при этом быть от нее так же далеко, как если бы она была на Сириусе, на самой дальней звезде . И вещи выступают перед нами не на физических расстояниях, а на душевных, или духовных.

ავტორი: kilvater საიდან გვწერთ: ------------------------
24.02.2013 21:10
გოგი, უძინართა მზეზე" რას იტყვით? უბრალოდ, მაინტერესებს თქვენი აზრი....

ავტორი: ანონიმი
24.02.2013 19:17
ძაან მაგარია ,,,

ავტორი: მია საიდან გვწერთ: თბილისიდან
24.02.2013 17:14
ძალიან კარგი სტატიაა, მაგრამ სამწუხაროდ ბევრი უნდა აზროვნებდეს ასე უკეთესობისკენ რაიმე რომ შეიცვალოს...

ავტორი: Jorge Amado.
24.02.2013 17:03
ავტორი: anastasia საიდან გვწერთ: tbilisidan
24.02.2013 15:55
ერთხელ გავბედე და დავწერე იმ გაჭირვებული ხალხის შესახებ.
----------------------------------------------------------------
დაწერე თორემ შენც ქვიშის კარიერის გენერლები დაწერე)))

http://www.youtube.com/watch?v=5ITCsp2DA1o


ავტორი: ანონიმი
24.02.2013 16:33
ავტორი: anastasia საიდან გვწერთ: tbilisidan
24.02.2013 15:55
"რომ იცოდეთ რამდენი ხალხი დამესია, მიძახეს ნეგატივზე აწყობილი, ასავალ-დასავალში ჩარჩენილი და რა ვიცი რა."
-----------------------------------------------------

"რომ იცოდეთ რამდენი ხალხი დამესია" - ე.ი. ბევრი...
ეს უკვე კარგია !

ავტორი: anastasia საიდან გვწერთ: tbilisidan
24.02.2013 15:55
ერთხელ გავბედე და დავწერე იმ გაჭირვებული ხალხის შესახებ,რომლებიც არასოდეს გასცილებიან საკუთარ უბანს, მათთვის მეტრო ერთად-ერთი გადაადგილების საშუალებაა და და ნაკლებად აღელვებს რამდენი საერთაშორისო აეროპორტი აშენდა საქართველოში და რა სიჩქარით მოძრაობენ მანქანები ავტობანზე და რომ იცოდეთ რამდენი ხალხი დამესია, მიძახეს ნეგატივზე აწყობილი, ასავალ-დასავალში ჩარჩენილი და რა ვიცი რა.ეს არაა მოდაში, გოიმობაა.

ავტორი: chankotadze lela საიდან გვწერთ: dzmobis agmarti
24.02.2013 09:02
მე მე მეშინია შიმშილის, სიცივის და უბედობის. მაგრამ უფრო მეტად სიბრმავე მაშინებს. რატომ არ შეგვიძლია ადამიანებს ის ვთქვათ, რასაზ დახუჭული თვალითაზ უნდა ვხედავდეთ. მაგრამ კიდევ უფრო მეტად დუმილი მაშინებს.
ახლა მე ვხედა, ვგრძნობ, განვიცდი, მაგრამ მაინც დუმილს ვამჯობინებ.
მეშინია ამ დუმილის.

ავტორი: ცოტნე გამსახურდია საიდან გვწერთ: თბილისი
24.02.2013 05:23
ყოჩაღ,გოგი...რომენ როლანს აქვს ნათქვამი: "მძულს გულნამცეცა იდეალიზმი,ცხოვრებისეულ გაჭირვებას თვალს რომ არიდებს...ქვეყნად მხოლოდ ერთი გმირობა არსებობს: ხედავდე ყველაფერს ისე,როგორც სინამდვილეია და გიყვარდეს." თანაგრძნობაზე ბევრი დაწერილა,მაგრამ ახლა,ამ სტატიის პათოსს და სამარცხვინო გრუზინულ მენტალიტეტს ეს სიტყვები ყველაზე კარგად შეესაბამება...კიდევ რავო!

ავტორი: კატო საიდან გვწერთ: New York
24.02.2013 01:06
ახალი ქართული ფილმების ნახვის შესაძლებლობა ხშირად არა მაქვს, ამიტომ არ ვიცი რა თემებზე იღებენ ეხლა ფილმებს. რამოდენიმე წლის წინ "ქუჩის დღეები" აჩვენეს MOMA-ში ახალგაზრდა დირექტორების კვირეულში. საკმაოდ დიდი პატივია, დარბაზი სავსე იყო და რა თქმა უნდა ბევრი ქართველებიც იყვნენ. ფილმი, ვისაც არ უნახია, სწორედ "სოციალურად აქტუალურ" თემაზეა. შუა ხნის ნარკომანი რომელიც მთელ თავის დროს და ენერგიას ხარჯავს იმაზე რომ წამლის ფული იშოვოს და ამ პროცესში მისი ღირსება, კაცთმოყვარეობა და რაც მთავარია მისი პატარა შვილი ზარალდება. ფილმი რეალურად ასახავს არა მარტო ნარკომანიის პრობლემას არამედ ყოველდღიურ გაჭირვებას საქართველოში სადაც ბავშვის სკოლის გადასახადი თითქმის ოჯახური "ტრაგედიის" დონეზეა. გარემოც, ძველი, დანგრეული შენოებები, დაჩაჩანაკებული, გაუპარსავი და იმედგადაწურული კაცები, ყველაფერი სასოწარკვეთის გრძნობას გიტოვებს. ძალიან ემოციურად დატვირთული ფილმია. ყოველივე ამის შემდეგ, ფილმის ბოლოს ვიღაც ქართველი გოგოს კომენტარს მოვკარი ყური: რატომ უნდა ეჩვენებინა მაინდამაინც ეს სიღარიბეო? იმის მაგივრად რომ სიამაყის გრძნობა გასჩენოდა რომ მისი თანამემამულის ფილმს ასეთი პატივი ერგო, იმის მაგივრად რომ სიბრალულის გრძნობა გასჩენოდა ფილმის გმირისადმი, იმის მაგივრად რომ ნარკომანიის პრობლემაზე დაფიქრებულიყო, მისი პირველი რეაქცია ფილმზე იყო სირცხვილი რომ საქართველოში სიღარიბე და გაჭირვებაა.....ნარცისიზმით დაბრმავებულის ნათელი მაგალითი

ავტორი: maia საიდან გვწერთ: tbilisi
23.02.2013 20:48
მადლობა ბატონო გოგი საინტერესო საუბრებისტვის.

ავტორი: miseenabyme საიდან გვწერთ: planeta venera
23.02.2013 17:58
სიკეთისა და ღვთიური ღირებულებების წარმოჩენა რაღა უბედურებაა:))) ხომ ვთქვი ფსიქოტიპია შეცვლილი-თქო

ავტორი: ხათუნა საიდან გვწერთ: თბილისი
23.02.2013 16:56
შესანიშნავი სტატიაა, საოცრად მეტკინა.
დღეს თქვენ კიდევ ერთხელ დამეხმარეთ
გმადლობთ ბატონო გოგი

ავტორი: lisa საიდან გვწერთ: Tbilisi
23.02.2013 15:47
ბატონო გოგო, "ვი ხაროში ჩელოვეკ" მადლობა

ავტორი: ლიკა საიდან გვწერთ: კახეთიდან
23.02.2013 15:43
ძალიან მომეწონა ამ სტატიის სათაური, სადაც მაინც ჟღერდება რეალობა, შეჭმარიტება, რომ თვალის ახელა და ჭეშმარიტების დანახვა ან სხვებისთვის დანახვებაა ადამიანის, საზოგადოებისა და ქვეყნების გადარჩენის წინაპირობა... და თუ ვინმე ახლა ცდილობს, რომ ადამიანური ღირებულებებით ნაკარნახევი ფილმების მიერ პრესტიჟული ჯილდოების მიღებაში დაინახოს ამპარტავნების, ნარცისიზმის ნიშნები ეს მხოლოდ იმიტომ, რომ თავად ამ წამქეზებლების მხრიდან ამ ჯილდოების მოგებაა პრესტიჟულობის გარანტი, რასაც ვერასოდეს აღწევენ, რადგან არასოდეს აღელვებთ და ადარდებთ ყველაზე მთავარი, ადამიანური, ცხოვრებისეული ღირებულებები და გაჭირვებაში მყოფი ხალხის ყოველდღიური ცხოვრების სირთულე. ღმერთისგან მიტოვებას კი რაც შეეხება, ღმერთს გაჭირვებული ადამიანები არც კი მიუტოვებია არასდროს, ისინი ყველა იმ მოსყიდვით დაინტერესებულ ქალებზე მეტად ახსოვს უფალს, ვინც დანაშაულის დაფარვას მრავალგარი მოსყიდვებით ცდილობს... როგორი ნაცნობია ეს ხელწერა ჩემს ცხოვრებაშიც, პირდაპირ პარალელებს ვავლებ და უხეშად ვიტყოდი, რომ იმ მნიშვნელობის გაბათილება უნდათ ნიჭიერი კინოკრიტიკოსის, გოგის სახელით, რაც ამ ადამიანმა ადამიანური ღირებულებებით მოაგებინა ამ თემით დაინტერესებულ რეჟისორებს. მიხარია, რომ შინაარსში დაფიქსირებული, კარგი შამპუნით დამბანისათვის ნარცისიზმის მიწერით, სათაურში მაინც გამოსჭვივის შეჭმარიტება, რომ სწორედ თვალის ახელაა გამარჯვების წინაპირობა... ახლა დანაშაულის დამფარველების და მომსყიდველების მუშაობა მხოლოდ იმ მიმართულებით მიდის, რომ ამ ადამიანის ღვაწლი მიჩქმალონ, დაფარონ და აქაც მხოლოდ თვალის ახელა და რეალობის დანახვა თუ ითამაშებს მთავარ როლს. მათი ქმედების საფუძველი კი მხოლდო ერთია: ამ ადამიანის ღვაწლის გამაბათილებლები ოცნებობენ ყველა მიმართულებით პრესტიჟულობის მიღწევაზე, მაგრამ ვერასოდეს აიღებენ თავიანთი ცხოვრებისეული მიდგომებით უმაღლეს ჯილდოებს სიკეთესა და ღვთიური ღირებულებების წარმოჩენაში, რადგან მთავარი ადამიანური ღირებულებებისადმი ერთგულება და ღმერთის საკუთარ თავში მატარებლობაა მათგან საუკუნოდ განშორებული!!!

ავტორი: miseenabyme საიდან გვწერთ: planeta venera
23.02.2013 13:45
ეჰ, ქალბატონო ნატალია თბილისიდან, მასე მარტივად რომ იყოს დრევანდელი კაცის ფსიქოტიპი აწყობილი, რაღა მოგვკლავდა! საქმეც ისაა და ეს სტატიაც მგონი იმიტომ დაიწერა, რომ ფსიქოტიპი თუ რაღაცა ოხერი არქეტიპი შეცვლილა თურმე.

ავტორი: ნათელა საიდან გვწერთ: თბილისი
23.02.2013 13:37
სტატია ძალიან კარგია, თქვენს მიერ აღწერილი და კიდევ ბევრი სხვა უკუღმართობაა ჩვენში. ღმერთმა დაიფაროს ყველა ლოგინად ჩავარდნისგა. ჩემი ოჯახის მაგალითზე მაქვს გამოცდილი. 7 თვე მყავდა დედა ასეთ მდგომარეობაში, ბოლო 6 კვირა ცოცხალი მკვდარი გვყავდა სახლში. ჩვენი მომკითხავი არავინ იყო ახლობლების გარდა.
სანამ ჯერ კიდევ იმედი იყო 9 მდე ექიმი"დიდ ჰონორარიანი" ექიმი მოვიყვანეთ სახლში, საბოლოოდ აღმოჩნდა, რომ ყველა გვატყუებდა, უკვე განწირულზე გვაიმედებდა, რომ მოარჩენს - მიზეზი - კიდევ და კიდე რომ მოგვეყვანა, აბა მომაკვდავზე ვინ მოიყვანს ექიმს. ამ საშინელი თვეების განმავლობაში ერთადერთი ჩვენი ნუგეშისმცემელი და დამხმარე იყო ორგანიზაცია "კარიტასის" ექთნები. შემთხვევით გავიგეთ მათ შესახებ, გავაფორმეტ კონტრაქტი და მოდიოდნენ დღეში ნახევარი, კვიტაში ერთხელ ერთი საათით. დაუჯერებლად გულისხმიერი ადამიანები, საკუთარი საქმის ნამდვილი პროფესიონალები, ცოდნით ექიმებსაც არ ჩამოუვარდებოდნენ. მდგომარეობა ძალიან რომ გართულდა შეძლებისდაგვარად დიდხანს რჩებოდნენ ჩვენთან, მორალურად გვამზადებდნენ. იმასაც კი ამბობდნენ თუ ძალიან გაგიჭირდათ გაგვაგებინეთ იქნებ ღამე დავრჩეთო თქვენთან, მე თუ არა ჩემს დას გამოგიგზავნი ისიც ექთანიაო. ოფისიდანაც გვირეკავდნენ მთელი დღის განმავლობაში. ამ მომსახურეობისთვის ვიხდიდით დღეში სამ ლარს. "კარიტასი" კათოლუკური ორგანიზაციაა, მისი ბიუჯეტი გასაკვირად პატარაა. მაგრამ მის საშოვნელადაც ხელმძღვანელობა ყოველ წელს დადის სხვადასხვა ქვეყნებში.ეტყობა რაღაცა გაუჭირდათ, წელს დავრეკე (ახლობელს დასჭირდა) და მითხრეს რომ მხოლოდ უმწეოებს ემსახურებიან (უფასოდ) გაიხსნაო ჩვენი მაგვარი რაღაც კერძო ორგანიზაცია, მაგრამ გონი ძვირი ღირსო. მაკვირვებს განა ჩვენს ეკლესიას არ შეუძლია შექმნას რამდენიმე ასეთი ორგანიზაცია. რაიონის პოლიკლინიკა, ხომ საერთოდ სასაცილოა, დაკრძალვის შემდეგ ორი თვის შემდეგ დაგვირეკეს ცოცხალია კიდევ თუ არაო. (მისი ავადმყოფობის შესახე გაიგეს იქიდან, რომ პირველად იქიდან მოვიყვანეთ ნევრაპათოლოგი, რომელსაც ნახევრად ეძინა და არაფრის აზრზე არ იყო). ამის შემდეგ დავიწყეთ კერძოების მოყვანა.
ჩვენში რომ ყველაფერს საკუთარი თვალთახედვით უყურებენ ამის დამადასტურებელი საკმაოდ ფეხმოკიდებული ფრაზა - თბილისი პატარა ქალაქია ყველა ყველას იცნობს. კონკრეტულ საქმესთან დაკავშირებით მიწევს ხოლმე სააკაძის მოედნიდან მუხიამში სამარშრუტო ტაქსით წასვლა. კინო საქართველოს რომ გავცდები აქეთ-იქით ვიყურები და მიკვირს რამდენი კერძო დასახლებებია, რა რაოდენობის და რამხელა კორპუსებია, იგივეა გლდანში, ვარკეთილში, ვაზისუბანში. ახლა ძველ უბნებს გადავხედოთრ რამდენია და კვლავაც რა მჭიდროდ დასახლებული. დავიჯერო ზემოთნახსენებ ფრაზას ვინ ისვრის ყველანაირი ტიპის ამდენი სახლის მაცხოვრებელს ყველას იცნობს. რა თქმა უნდა არა, ის მხოლოდ საკუთარ თვალთახედვაში მოქცეულს მიიჩნევს თბილისად. და აი ერთხელ ვიღაც ჭკვიანმა თქვა და სხვები დაუკვირვებლად იმეორებენ ამ ყოვლად უბადრუკ ფრაზა.

ავტორი: ელიზა
23.02.2013 12:55
ბატონო გოგი,
ძალიან მომეწონა "არმენოფობია".
აქცენტები იყო დასმული სწორად, მრავალმხრივ, მეჩითოვი სასიამოვნო რესპოდენტია. საკმაოდ ობიექტურად ისაუბრა არსებულ პრობლემაზე და მიზეზი და პასუხისმგებლობაც თანაბრად გაანაწილა.
თუმცა , აშკარად თავი შეიკავა რობერტ სტურუას კომენტარის შეფასებაზე. სწორედ "გენიოს " არ შეფერის ასე დაწვრილმანება , რადგან ეს უსიამოვნი კითხვებს ბადებს.
თქვენ, როგორც ყოველთვის პორფესიულ ფორმაში ხართ.
გმადლობ გადაცემისთვის, ნამდვილად ვისიამოვნე


ავტორი: ჯონდო
23.02.2013 11:33
ავტორი: ნათელა საიდან გვწერთ: აშშ ნიუ-იორკი
23.02.2013 03:22
ძალან კარგგი სტატიაა,სამწუხროდ ძალიან ბევრი ვერ ან არ ამჩნევს მის გარშემო რამდენი გაჭირვებული და მშიერი ადამიანია'

თქვენ თუ ამჩნევთ ქალბატონო ნათელა? და რას აკეტებთ რომ შეამჩნევთ მერე?

ავტორი: ნატალია საიდან გვწერთ: თბილისი
23.02.2013 10:52
შთამბეჭდავი სტატიაა უდავოდ,თუმცა უნდა აღინიშნოს ისიც,რომ თუ ვიღასცას ცივა ან შია,უნდა გაბოროტდეს... უნდა მოძებნოს გზა როგორ გაიუმჯობესოს მდგომარეობა,ეცადოს მაინც.... მეც ვყოფილვარ მშიერი და დამინახავს მაგიდებთან მოკალათებული ადამიანები,დამიჯერეთ,არ გავბრაზებულვარ და არც შემშურებია,უბრალოდ ჩემ თავს მივეცი პირობა,რომ ყველა ღონეს ვიხმარდი და უკეთ ვიცხოვრებდი... ხშირად ადმიანებს ბავშვობაში ეზარებათ სწავლა,მერე შრომა და მერე იმ ადამიანების შურთ ვინც მთელი ცხოვრება თავი არ დაზოგა და რაღაც აქვს უკეთესად. ადამიანებს ორი რამ აკლიათ ზოგადად ჩვენ ქვეყანაში (ყველას არა რა თქმა უნდა) შრომის მოყვარეობა და კეთილსინდისიერება,ესაა იმ რომანტიული ინ ნარციზმის და ტრაგიკული მშიერი-შურის მიზეზიც!!

ავტორი: გურამი საიდან გვწერთ: თბილისი
23.02.2013 05:06
ბედის ანაბარად მიტოვებულ ადამიანებზე ლაპარაკი, თუნდაც ქადაგება, ან ხელოვანთა მიერ ვიზუალირებული გასაჯაროება, აგრეთვე პოლიტიკოსთა ლაქლაქი, პურის ფულის მაძიებელ ჟურნალისტთა ფსევდო წუხილი და მრავალ სხვა მწიგნობართაგან ქმნილნი მერკანტილური რამ ქმედებათაგანნი ნაკლებად შთამბეჭდავია ადამიანისათვის, ვიდრე თავის თავზე განცდილი 2 კივის მისტერია (და არა ოდენ ისტორია). ღვთისაგან შეყვარებულ 2 კივის მისტერიის განდობილებს კი წინდახედული გარჯისათვის უნდა ეუწყოთ მაცხოვრის შეგონება: ეკრძალენით მწიგნობართა მათგან, რომელთა ჰნებავს სამკაულითა სლვა და მოკითხვა უბანთა ზედა(12.38.), და შემოჯდომაი კრებულსა შორის და პირველ ინახით-ჯდომა სერსა ზედა(12.39), რომელნი შესჭამენ სახლებსა ქურივთასა და მიზეზით მყოვარ ჟამ ილოცევინ, რომელთა მიიღონ უმეტესი სასჯელი(12.40.).

ავტორი: ნათელა საიდან გვწერთ: აშშ ნიუ-იორკი
23.02.2013 03:22
ძალან კარგგი სტატიაა,სამწუხროდ ძალიან ბევრი ვერ ან არ ამჩნევს მის გარშემო რამდენი გაჭირვებული და მშიერი ადამიანია'

ავტორი: შორენა საიდან გვწერთ: ატლანტა, ჯორჯია
23.02.2013 01:56
საკმაოდ შთამბეჭდავი სტატიაა. სამწუხარო რეალობაა.

ავტორი: თამუნა
23.02.2013 01:35
ეჰ, ბატონო გოგი, სტიპენდია... რა ფუფუნებაა!...:) მახსოვს, ჩემს ცხოვრებაში, ერთხელ, როგორ ვინატრე, ჩემი ახლობლის კარგად მოვლილი ძაღლის ადგილზე ყოფნა, რომელსაც უპირობოდ და უანგაროდ აძლევდნენ ყველაფერს: სითბოს, სიყვარულსაც და საკვებს... :) თქვენ წარმოიდგინეთ, მე იმ ძაღლის შემშურდა. სხავათაშორის,ეს, ჩემი, ერთერთი კარგი სევდანარევი ღიმილიანი მოგონებაა, რომლის შესახებაც, აქამდე არავინ იცოდა.:) ( ისე, ცხოველების უფრო შემშურებია, ვიდრე ადამიანების :)). არც ისე ადვილია, გაიგო, მიხვდე და იგრძნო, რას განიცდის სხვა. ყველას თავისი ტკივილი სტკივა და თავის საზომით ზომავს. აქ, ალბად,მას შემდეგ შეიძლება გაუმჯობესდეს მდგომარეობა, როცა პოლიტიკოსებიც, კულტურის სფეროში მოღვაწენიც და ბევრი სხვანიც ეგოცენტრულ აზროვნებას გადალახავენ და სხვა ან სხვისი პერსპექტივიდანაც დაიწყებენ ხედვას, შედარებას და განსჯას...ეს ბევრად მეტ გონებრივ რესურსს მოითხოვს და ამიტომ უჭირთ. ამას უნდა ბავშვობიდანვე სწავლა... პ.ს. გივი სიხარულიძესთან ნაძლევი რამ დაგადებინათ?

ავტორი: ელისო საიდან გვწერთ: შორიდან
23.02.2013 01:28
გოგი, იმ ფილმების გმირი, შეძლებული ქალებისგან განსხვავებით, ჩვენმა საზოგადოებამ კარგად იცის რა ხდება მათ გარშემო. როცა ტელევიზიით მრავალშვილიანი, გაჭირებული ოჯახები უჩვენებიათ, ბევრჯერ ვყოფილვარ მოწმე, ჩვენი თანამემამულეების აღშფოთებული კომენტარებისა - არ მესმის, თუ ასე უჭირთ, ამდენ შვილს რისთვის აჩენენ? ღორებივით რომ ყრიან ამ ბავშვებს, მარტო გაჩენა ხომ არ არის, არ იციან ბავშვს რამდენი რამე სჭირდება? რა, ჩემ იმედზე გააჩინეს, მე რა ვალდებული ვარ მაგათი შვილები შევინახო? საშუალება რომ მქონდეს, მაგათზე ნაკლებ ბავშვებს გავაჩენდი, მაგრამ აგერ 1 (ან 2) მყავსო.
ასე რომ, ჩვენდა საუბედუროდ, ნახვა ერთია, დანახვის უნარი კი სხვა........

ავტორი: :0
23.02.2013 01:04
"სუსა" გამახსენდა,რატომღაც.

ავტორი: miseenabyme საიდან გვწერთ: planeta venera
23.02.2013 00:21
მერე გავამწაროთ ვინმე ემპათიური ოსტატი და მთას და ბარს თუ ვერ გავასწორებთ, დათვი მაინც დაგვრჩება.
პ.ს. გამახსენდა, ამ რვა- ათიოდე წლის წინ, როცა გავბედე და ფოტოაპარატით დავინტერესდი, მოდაში შემოვიდა ქუჩის მათხოვრების გადაღება, 1000 ლარიანი და მეტი ღირებულების უახლესი მოდელის, უამრავი ფოტოაპარატი ჩხაკუნობდა და ჩხაკუნობდა ქუჩებში, ფოტოგრაფები იწონებდნენ თავს ერთმანეთთან თუ სხვადასხვა ფესტივალებზე. ბოლოს ისე მოხდა, რომ ხალხს იმუნიტეტი გამოუმუშავდა სიღატაკის და უბედურების ამსახველ სურათებზე და მას შემდეგ უფრო მეტი მათხოვარი და მშიერი გაჩნდა, ელიტას კი უფრო შეეზიზღა ხალხი. ისე, უყვართ მდიდრებს და ინტელექტუალებს ღარიბების და ტვინგამორეცხილების ყურება, ოღონდ იმ შემთხვევაში, როცა საკუთარ თავს უნდა უთხრან, უარესებიც ხდება და მე რა მიჭირსო. ამიტომაც, ბევრი ხელოვანის კრედო დღეს ექსტერიერიდან ინტერიერში გადავიდა, ფარისევლობას ვეღარ უძლებენ და იმიტომ.

ავტორი: ანონიმი
22.02.2013 22:23
Didi madloba! Jalian damapikrebeli statiaa...arachveulebrivi cerilia..

ავტორი: გვანცა
22.02.2013 20:24
ძალიან კარგია!!!!

ავტორი: სალომე საიდან გვწერთ: ბერლინი
22.02.2013 20:09
ბრავო!
....და სულერთია გულისტკივილის გამოძახილია სტატია, თუ კეკლუცობა.
მე ვკითხულობ სტატიას, რომელიც უკეთესს მხდის და საერთოდ არ მაინტერესებს, არის თუ არა მისი ავტორი ჩემზე უკეთესი.
ბრმა თუ ამიხელს თვალი, არ დავეძებ მის სიბრმავეს. მეორეს მხრივ არც მდარე "ვაი რა გულახდილი" ნაწერების კითხვა მაინტერესებს.

ავტორი: ანონიმი
22.02.2013 18:38
ვიტირე.დიდი მადლობა!

ავტორი: eka საიდან გვწერთ: Tbilisi
22.02.2013 18:34
ძალიან კარგი სტატიაა! დროა სოციალური პრობლემები დავინახოთ და მოვაგვაროთ, სხვაგვარად - მუდმივად ვიქნებით ჩარჩენილნი ფეოდალურ წყობილებაში. თვალის ახელა----გადარჩენის პირობაა!!! კინოს შეუძლია თავისი სიტყვა თქვას და დიდი გავლენა მოახდინოს ჩვენს რეალობაზე, მაგრამ სამწუხაროდ ის განისვენებს...

ავტორი: nini საიდან გვწერთ: რუსთავიდან
22.02.2013 18:30
საქართველოში მხოლოდ გმირებზეა მოთხოვნილება, უბრალო ადამიანი არავის ახსოვს, მხოლოდ სამშობლოსა და სარწმუნოებას შეწირულები.ან კი სად უნდა ისწავლონ სიბრალული ჩვენმა ბავშვებმა, გადაშალეთ ქართული ლიტერატურის სახელმძღვანელოები, ამდენი გოდება გმირებზე, ჩვენს გამორჩეულობაზე, განსაკუთრებულობაზე, არსად მორალი და სიბრალული. ძალიან მომეწონა გვახარიას წერილი. სხვათა შორის, ახლახანს ვნახე ფავლენიშვილის ფილმი "სერგო გოთვერანი" და მივხვდი, რომ მცირე ბიუჯეტითაც შეიძლება კარგი კინოს გაკეთება. კარგი იქნება, თუ გვახარია ამ რეჟისორს და მის შემოქმედებას უფრო ახლოს გაგვაცნობს.

ავტორი: Mad men საიდან გვწერთ: real world
22.02.2013 17:50
თქვენი პრობლემა რა არის იცით? ლაპარაკობთ (თუმცა არც კი ლაპარაკობთ, წერთ) მარტო ეს შეგიძლიათ, ყოველთვის უკმაყოფილები ხართ რაღაცით, ცდილობთ სხვისი საქციელები განსაჯოთ და თქვენ თვითონ იმის არც ძალა და არც გამბედაობა გაქვთ რომ რამე გააკეთოთ... იჯექით ოთხ კედელში და წერეთ, ყოველთვის გეყოლებათ გასაკრიტიკებელი ან შესამკობი ხალხი... თქვენ მოვლენების შემდგომი პროცესების ახსნას ცდილობთ და არაფერს აკეთებთ იმისათვის რომ თვითონ პროცესის მსვლელობაში მიიღოთ მონაწილეობა და შეცვალოთ ის რაც არასწორად მიგაჩნიათ.... იცით რატომ??? თქვენ არ შეგიძლიათ პრაქტიკულად არაფრის კეთება და იმ ხალხს ვინც რამეს მაინც აკეთებს ლანძღავთ... იმიტომ რომ ეს ძალიან ადვილია და ამის მეტი არც არაფერი გამოგდით..... როცა ასეთ რაღაცეებს ვკითხულობ, ყოველთვის წარმოვიდგენ თაგვს სოროში, მყუდროდ როგორ ზის და წერს უსამართლობაზე... გარეთ კი ხალხი დიდი ნაბიჯებით ხმაურიანად დააბიჯებს და ისევ იმას აკეთებენ რასაც აქამდე... ეს ყველაფერი სიყალბეა, თქვენ რამის რეალურად გამოსწორება რომ გინდოდეთ, ამისთვის იბრძოლებდით... მაგრამ საქმე იმაშია, რომ გირჩევნიათ თქვენთვის მყუდროდ იჯდეთ და ინტელექტუალურად ილანძღებოდეთ... მერე მომავალში რომ ვინმემ თქვას ნახეთ რა პროგრესულად აზოვნებდაო... აწმყო კი სხვებისთვის მიგინდვიათ.... მაპატიეთ მაგრამ მაგრად მეცოდებით....

ავტორი: alfonso perez საიდან გვწერთ: comunitat valenciana
22.02.2013 17:46
მართლაც ძალიან საინტერესოა სად არიან ქართველი კინო-რეჟისორები არც იდეები არც სცენარები ყველა სადღეგრძელოებზე გადავიდა ააა გამახსენდა ისინი ხომ მორიგი მორფინისტულ-ძველბიჭური იდეებით არიან შებყრობილნი დაველოდოთ როდის მოგვცემენ დათვს ზემოთ ხსენებულ მორფინისტულ-ალპინისტურ და ა.შ. პროექტებში



ავტორი: ელდარი
22.02.2013 17:43
ავტორი: ანონიმი
22.02.2013 17:01
გიორგი ყოველთვის შესანიშნავად აზროვმებს. შესანიშნავი სტატიაა. ზოგიერთის უაზრო კომენტარი არ არის პასუხის გაცემის ღირსი.
---------------------------------------------------------------------
რა არის შესანიშნავი იქნებ გამაგებინოთ?

ჭიანჭველა, რომელიც დიდი გაჭირვებით ეზიდება საკუთარ წონაზე გაცილებით მძიმე ტვირთს, ინვალიდი, რომელიც ეძებს პანდუსს სავარძლით გადასაადგილებლად, ბავშვი, რომელსაც მშობლები სცემენ, თავდახრილი მოხუცი, რომელიც ცელოფანის პარკით ნელ-ნელა მიათრევს ცარიელ ბოთლებს ნაგავში გადასაგდებად, დედა, რომელსაც ტელევიზიით უჩვენებენ, როგორ იცლება სისხლისგან მისი შვილი...

შესანიშნავია ასე რომ ხდება?თუ მაღალმხატვრულადაა აღწერილი და ესაა შესანიშნავი?თუ გოგია გაცოცხლდა უიშვილი და ეგაა შეუდარებელი?

ამ ვაჟბატონმა ისიც არ იცის,რომ თავდახრილი მოხუცი, რომელიც ცელოფანის პარკით ნელ-ნელა მიათრევს ცარიელ ბოთლებს ნაგავში გადასაგდებად ნაკლებად გულისამაჩუყებელია.პირიქით არ გინახავთ? ნაგავში ამოქექილი ბოთლები, რომ მოაქვს და აგროვებს სახლში,შემდეგ ჩასაბარებლად?

დახვეწილი,მაძღარი, რაფინირებული ინტელექტუალის გადატყლარჭვა იგრძნობა და მაგან აღგაფრთოვანათ?

და რა არ მოგწონთ ჭიანჭველაში,რომელიც გაჭირვებით ეზიდება საკუთარ წონაზე გაცილებით მძიმე ტვირთს ? ღორის სოლიტერი მასზე ღირსეულად ცხოვრობს?თუ რადგან მოკალათებულია სხვის მსხვილ ნაწლავში და პარაზიტობს არ იმასხურებს საზოგადოების თანაგრძნობას და დახმარებას?

ან დედა რა შუაშია,ან დეიდა?...

ფარისევლობის მწვერვალია და მეტი არაფერი!!!!

ავტორი: ანონიმი
22.02.2013 17:01
გიორგი ყოველთვის შესანიშნავად აზროვმებს. შესანიშნავი სტატიაა. ზოგიერთის უაზრო კომენტარი არ არის პასუხის გაცემის ღირსი.

ავტორი: თეა საიდან გვწერთ: თბილისი
22.02.2013 16:21
ქართული კინოს ძირითადი პრობლემა დაფინანსებაშია, როგორ წარმოგიდგენიათ, რეჟისორმა გადაიღოს, მაგალითად, თბილისის ნაგავსაყრელზე მცხოვრები გაჭირვებული ადამიანები და ამ სიუჟეტში "ჩასვას" სხვადასხვა ფირმის საბურავების, ღვინის, სამკაულის და ა.შ. რეკლამა, რასაც ამ ბოლო დროს ვუყურებთ ქართულ "ძალიან ისეთ" ფილმებში?
ამის მიუხედავად, სოციალურ თემაზე ბოლო პერიოდში გადაღებული არაერთი ქართული ფილმი მახსოვს, მაგრამ "დათვის" მისაღებად მხოლოდ თემატიკა საკმარისი არ არის, საჭიროა ხარისხი!
სოციალურ დახმარებას რაც შეეხება, სამწუხაროდ, ბევრი ფაქტია, პარლამენტარებს რომ მიუღიათ დახმარება სახელმწიფოსგან საზღვარგარეთ სამკურნალოდ, მაშინ, როდესაც სოციალურად დაუცველებისათვის უფასო მშობიარობა 2011 წლიდან ისევ ფასიანი გახდა, დაზღვებაზე რომ არ ვილაპარაკო! პრობლემა დღეს არ შექმნილა, დიდი ხანია სოციალურ გაჭირვებას ამ განუვითარებელმა ქვეყანამ ვერაფერი მოუხერხა და საზოგადოებასაც ალბათ "კანი გაუსქელდა" ამდენი ტრაგიკული ამბის მოსმენამ! ჰოდა, ვართ სქელკანიანები :((
კომენტარები: გვერდი გვერდების რაოდენობა 2

თქვენი პუბლიკაციები

ძვირფასო მეგობრებო,

რადიო თავისუფლების ვებსაიტზე შეიქმნა ახალი რუბრიკა „თავისუფალი სივრცე“, რომელშიც შეგიძლიათ საკუთარი ბლოგებისა და პუბლიცისტური სტატიების გამოქვეყნება.

ტექსტი არ უნდა აღემატებოდეს 700 სიტყვას.

რედაქცია იტოვებს უფლებას, თავისი შეხედულებისამებრ შეარჩიოს ტექსტები გამოსაქვეყნებლად. ავტორებს ვთხოვთ, გაითვალისწინონ რადიო თავისუფლების სარედაქციო პოლიტიკა, რომელსაც შეგიძლიათ გაეცნოთ განყოფილებაში „ფორუმის წესები“.

ტექსტები ქვეყნდება უცვლელად, რედაქტირების გარეშე.

მასალები მოგვაწოდეთ მისამართზე: tavisupleba@rferl.org
(subject-ში ჩაწერეთ „თავისუფალი სივრცე“)

ყველაზე პოპულარული