ზვიად მიმინოშვილი: "რეპეტიტორი სისტემის ინდიკატორია"

ვხედავდი გამოსაშვები გამოცდების დროს როგორ უყვებოდნენ ბავშვები ერთმანეთს რა საკითხები იყო, აქედან გამომდინარე 9 საათზე შესულები უფრო რთულ მდგომარეობაში იყვნენ ვიდრე შემდეგ შესულები, იმიტომ რომ საკითები მეორდებოდა.
შემოწმებულია, რომ შემოსახაზი ტესტების დროს დიდია ალბათობა შემთხვევით სწორი პასუხის შემოხაზვის და ამრიგად ჩაბარების
შეძლებს თუ არა ასეთი გამოცდით ჩარიცხული ბავშვი ისწავლოს რთული აკადემიური საგნები?
იქნებ უნარებთან ერთად ბავშვმა ჩააბაროს მაპროფილებელი საგანი-ვთქვათ სამედიცინოზე ბიოლოგია, ჰუმანიტარულზე ქართული ან ისტორია, ფიზიკურზე ფიზიკა და ა.შ.
მე შევეკითზე ჩემს მოსწავლეებს და უმრავლესობის აზრია, რომ მისაღები გამოცდები უნდა იყოს, ეს არის მოტივაცია რომ ისწავლონ, თუ გამოცდა არ იქნება ისინი საგანს არ სწავლობენ.
და კიდევ ვინმეს სერიოზულად ჰგონია, რომ 35 ბავშვიან კლასებში კვირაში ორი გაკვეთილით შეიძლება საგნის საფუძვლიანად სწავლა და რეპეტიტორთან არ მოემზადებიან?
რეპეტიტორთან ბავშვები არ მოემზადებიან მხოლოდ ერთ შემთხვევაში-თუ მათ საერთოდ არ ექნებათ ჩასაბარებელი გამოცდა.

ნაწილი II
მნიშვნელოვანი პრობლემაა, არის თუ არა დღევანდელი სკოლა ჩვენს ქვეყანაში მზად იმისათვის, რომ სწორედ სკოლის ფარგლებში გადაწყდეს, ვის უნდა მიეცეს შესაძლებლობა სწავლის გაგრძელებისა უმაღლეს სასწავლებელში. ჩემი აზრი თუ ვინმეს აინტერესებს, ანუ ადამიანისა, რომელიც მეტ-ნაკლებად ჩახედულია სკოლის სამზარეულოში, ამ ეტაპზე ეს წარმოუდგენელიც არის და ძალიან სახიფათოც. ბატონმა ზვიადმა თავის ინტერვიუში ისაუბრა გარკვეულ მიზეზებზე. მე მას სრულიად ვეთანხმები ბევრ საკითხში, თუმცა, ვფიქრობ, სამინისტრო სულაც არ აპირებს ისე გაირთულოს საქმე, როგორც ბატონ ზვიადს ჰგონია. რატომღაც მგონია, რომ ისინი სრულიად კმაყოფილები არიან იმ შედეგებით, რომლებიც მიიღეს წლევანდელი გამოცდებიდან. ეს თუ ასე არ არის, მე მათ ძალიან დიდ ბოდიშს ვუხდი. მაგრამ ჩემი ეჭვები, ცხადია, უსაფუძვლო არ არის, ის ბატონი პრეზიდენტის განცხადებებსა და კმაყოფილებას ეფუძნება.
ვის რას აძლევს გამოცდების იმ ფორმით ჩატარება, როგორითაც ის ტარდება. ამგვარი გამოცდები გათვლილია სწორედ იმ მიზანზე, რომელსაც ამ ფორმით ის ასრულებს. შესაძლოა, არის გარკვეული პრობლემები, რომელთა დაძლევაც შესაძლებელია. მთავარია ის, რომ ამ გამოცდებით მოწმდება ის ელემენტარული ცოდნა, რომელიც უნდა ჰქონდეს მოსწავლეს, რომელიც ამთავრებს საჯარო სკოლის 12 კლასს. თუ გამოცდებს უფრო მაღალ მოთხოვნებს ვუყენებთ, შესაბამისად უნდა შეიცვალოს ფორმატიც. ეს ყველაფერი ძალიან კარგად არის მოსაფიქრებელი და ამაზე უნდა იმუშაონ ძალიან კომპეტენტურმა ადამიანებმა.
ძალიან დიდი სიფრთხილეა საჭირო იმისათვის, რომ ამ ნოვაციამ სკოლა არ გადააქციოს კორუფციის სახიფათო ბუდედ, რაც ძალიან ადვილად განსახორციელებელია. დღევანდელი სკოლა საქართველოში არ არის ამ დონის პასუხისმგებლობისთვის მზად. მას ისედაც ბევრი პრობლემა აქვს და კიდევ ახალ თავსატეხს ნუღარ დავუმატებთ. მომავალში ალბათ დადგება ისეთი ნანატრი დრო, როცა ის ამას შეძლებს, მაგრამ დღეს სკოლა ამისთვის მზად არ არის. ცხადია, ეს მხოლოდ ჩემი აზრი არ არის და ამიტომაც ვაცხადებ მე ამას ასე თამამად. მართალია, ბევრი რამ კეთდება თითქოს სკოლის რეფორმირებისთვის, მაგრამ ეს ზღვაში წვეთია, სასურველამდე კიდევ დიდი გზა გვაქვს გასავლელი.
ბევრს საუბრობენ რეპეტიტორის ფენომენზე. მისი პრობლემა უმალ მოიხსნება, როცა აღარ იქნება მისი საჭიროება, როცა სკოლა მისცემს მოსწავლეს იმას, რაც მას სჭირდება. მანამდე კი რეპეტიტორი ასრულებს სკოლის ფუნქციას. ერთი საინტერესო დეტალიც. არ არის იშვიათი შემთხვევა, როდესაც რეპეტიტორი სჭირდება კერძო სკოლის მოსწავლესაც. ვფიქრობ, აქ კომენტარი ზედმეტია.
დღეს უამრავი პრობლემა დაგროვდა და ყოველი მათგანი დაუყოვნებლივაა მოსაგვარებელი, მათ შორის განათლებასთან დაკავშირებული საკითხებიც. მთავარი სურვილია და გონივრული მიდგომა.

თემა, რომელსაც თქვენი ინტერვიუ ეხებოდა, ქალბატონო ია, იმდენად მნიშვნელოვანია ჩემთვის, როგორც განათლების სფეროში მოღვაწისთვის (მოღვაწე, რა თქმა უნდა, ხმამაღალი ნათქვამია), რომ არ შემეძლო, არ შეგხმიანებოდით და ჩემი აზრი თქვენთვის არ გამეზიარებინა. შეიძლება, ეტიკეტსაც ვარღვევ, რომ ბატონი ზვიადისთვის დასმულ შეკითხვებს ჩემებურად ვპასუხობ, მაგრამ თქვენი იმედი მაქვს, როგორც საჭიროდ ჩათვლით, ისე მოიქეცით. ამას იმიტომ ვამბობ, რომ გამიკვირდა, რამდენიმე დღეა, რაც ეს ინტერვიუ ეთერში გავიდა და არც ერთი ადამიანი არ გამოხმაურებია. საერთოდ, ძალიან სამწუხაროა, რომ განათლების პრობლემების, და განსაკუთრებით იმის შესახებ, რაც ამ ბოლო ხანებში ხდება, რატომღაც ისეთ ინტერესს არ იჩენს საზოგადოება, როგორსაც ის იმსახურებს. დიდი მადლობა თქვენ, რომ ამდენ ყურადღებას უთმობთ მას.
დავიწყებ იმით, რომ ეჭვი მაქვს, რა ტიპის გამოცდა უნდა ჩატარდეს მომავალ წლებში, არავის აქვს წარმოდგენილი, ამაზე არავის უფიქრია, გარდა იმ ადამიანებისა, რომლებიც მუშაობდნენ ამ სფეროში და ყველაზე უკეთ იცოდნენ, რისი შეცვლა და დატოვება, რისი გაკეთება იყო საჭირო. სხვები, სავარაუდოდ, დილეტანტებად რჩებიან, მაგრამ უბედურება ის არის, რომ არც სურვილი აქვთ იმის გაგებისა, რა და რა ძალებით უნდა გაკეთდეს, დაავალეს და მორჩა, ფულს ხომ უხდიან, კეთილი ინებონ და თავი იმტვრიონ, – ასეთია მათი პოზიცია. განათლების საკითხზე არაკომპეტენტური მსჯელობის იშვიათი ნიმუში გახლავთ ხათუნა ოჩიაურის განცხადება, რომელიც მოგვიანებით სხვებმაც გაიმეორეს (საერთოდ, შთაბეჭდილება რჩება, რომ ვიღაც აწვდის პატივცემულ გვამებს აზრს და ინსტრუქციას, რომ ეს აზრი ხშირად უნდა გაიმეორონ, მათ კი ფანტაზიაც არ ჰყოფნით, რომ ცოტათი მაინც შეცვალონ ან იმპროვიზაციით წარმოადგინონ, ზუსტად ანალოგიური სახით გვაწვდიან). ხოდა იმას მოგახსენებდით, რომ ქალბატონმა ხათუნამ ასე ბრძანა, რა საჭიროა გამოცდების დუბლირება, მისაღებ გამოცდებზეც იგივე რატომ უნდა ჩააბარონ, რაც სკოლაშიო. მინდა მას მოვახსენო, რომ ეს ასე არ არის. გეტყვით ქართული ენისა და ლიტერატურის შესახებ. სკოლაში აბარებენ ე. წ. კომპიუტერთან ადაპტირებულ გამოცდებს, რომელიც გულისხმობს 4 სავარაუდო პასუხიდან ერთ–ერთის შემოხაზვას, ხოლო ეროვნულ გამოცდებზე აბიტურიენტებს მოეთხოვებათ ტექსტის რედაქტირება, არგუმენტირებული მსჯელობის უნარის გამოვლენა გარკვეულ პრობლემურ საკითხზე (ე.წ. არგუმენტირებული ესე) და თხზულების დაწერა (მოცემული ნაცნობი ან უცნობი ტექსტის მიხედვით). რამდენადაც ჩემთვისაა ცნობილი, შეუთანხმებლობა სამინისტროს მესვეურებსა და ეროვნული გამოცდების ცენტრის ყოფილ ხელმძღვანელს შორის სწორედ იმის გამო არსებობდა, რომ სხვადასხვაგვარი იყო მათი დამოკიდებულება გამოცდის ფორმატის მიმართ, რომელიც მომავალში უნდა ჩატარდეს სკოლაში. ისინი, ვინც ამ საკითხთან დაკავშირებით გადაწყვეტილებას იღებენ, რატომღაც წინააღმდეგნი არიან, რომ აბიტურიენტებს ელემენტარული წერა–კითხვის ცოდნა მოეთხოვოთ (ცხადია, წერა–კითხვას პირდაპირი მნიშვნელობით არ ვგულისხმობ). (თუ ნებას დამრთავთ, გაგრძელება იქნება)