ქართული ალტერნატიული ხელოვნება

რაღაც ძალიან ზედაპირული საუბრები იყო ამ გადაცემაში. არ მომეწონა სტუმრები და რა ვქნა :PP

საინტერესო იყო გადაცემის მონაწილეთა ფიზიოგნომიკა, სხეულის ენა, ჟესტიკულაცია, რომლის გათამაშება თითქმის შეუძლებელი არის. ქ-ნი ნადარაია დრო და დრო ქედმაღლურადაც გამოიყურებოდა, მაგრამ მის ამ ქედმაღლობას ჰქონდა რაღაც ისეთი, დედობრივი, თუ მდედრული, ქართველ დიაცებს რომ ახასიათებთ საკუთარ შვილზე, თუ დედმამიშვილზე საუბრისას, როცა ჰგონიათ რომ თავს ესხმიან "სისხლსა და ხორცს", და უნდა დაიცვან იგი. ამ სცენების შემყურემ ძალიან ვიხალისე.
და კიდევ ერთი; თუ ზოგ-ზოგიერთები გადაცემის მოდერატორთან ვერბალურ "ჯიკაობას" მორჩებოდნენ, მადლს იქმოდნენ დიდს. დავიღალეთ. ბატონი გიორგი გვახარია კია თავის საქმის პრეზიდენტი, მაგრამ ახლა, აქაც და მასაც ნუ გავუშლით ავადსახსენებ "სვეცკურ კარვებს".

თამუნა

უკაცრავად, მაგრამ მაგარი ინტერპრეტატორი ხართ და ცოტა დემაგოგობთ..კატეგორიული ტონი სწორედ თქვენ გაქვთ. შევხედე გადაცემას და იქ კატეგორიულად არ ამტკიცებს წამყვანი მხოლოდ პერფომენსია თანამედროვე ხელოვნებაო.
თანაც, გაგახსენებთ - გადაცემა კონტრკულტურას ეხება და არა ჩარჩოებში ჩასმულ ტილოებს

გოგი
მადლობა პასუხისთვის.
კაპიტალისტიც ადამიანია, სოციალიტიც, ანარქისტიც. ძირითადად ის ფილმები, რომლებზეც თქვენ საუბრობთ და აანალიზებთ, კაპიტალისტურ ქვეყნებშია შექმნილი. მათ შორის, ტარანტინოსიც. ეტყობა, ტარანტინოც კაპიტალისტია. ძალიან მდიდარი ადამიანია და მისი ფილმები კარგი კომერციაცაა. არის ასევე საერთაშორისო შეთანხმებები. თუ გვინდა ვიყოთ დასავლეთი, უნდა არა მარტო ვისარგებლოთ მისი "კაპიტალისტური მონაპოვრებით", არამედ პატივიც ვცეთ მათ კანონებსაც. ინტელექტუალური საკუთრება არა ნაკლებ უნდა იყოს დაცული, ვიდრე საკუთარი კომპიუტერი თუ ჯინსის შარვალი. აქ არ უნდა იქნეს განსხვავება ქვეყნის წყობისდა მიხედვით. როცა ვსაუბრობთ თავისუფლებაზე, უნდა გცახსოვდეს, რომ ამ თავისუფლების ფასი კანონმოშიშობაა.

გიორგი გვახარიას.
რაც შეეხება Warhol-ს, ჩემის აზრით ნამდვილად არ არის თანამედროვე, არის ზუსტად და აბსოლუტურად თავისი დროის პროდუქტი, მეოცე საუკუნე მდიდარია ასეთ თანამედროვე პროდუქტებზე, ძაან მდიდარი, როგორც არც ერთი სხვა, და თუ განზოგადებულად შევხედავთ და ცოტა გვერდიდან, ყველა ეს პროდუქტები ერთგვაროვან მასას ქმნიან რადგან თავის არსში მსგავსებია, მხოლოდ გარე ფორმაა სხვადასხვა. მე მგონია და დიდი იმედი მაქვს რო ეს დრო დამთავრდა,

გოგი-ს
მინდა დაგემშვიდობოთ.კამათის გაგრძელების აზრს ვერ ვხედავ.ჩვენი მიმოწერა მართლაც "სველ წრეს" დაემსგავსა.მე თქვენ ძალიან ელემენტარულ საკითხზე შეგედავეთ.თქვენ თქვით,რომ "თანამედროვე ხელოვნება ეს არ არის დაზგური სურათი, ეს არ არის მკვდარი სურათი" და ეს დაზგური სურათი საზეიმოდ დაასაფლავეთ თქვენს გადაცემაში.გიმეორებთ,რომ დაზგურ სურათს ისევ აქვს თავისი ადგილი თანამედროვე ხელოვნებაში video-art,
ინსტალაციის და სხვათა გვერდით.ეს ფაქტია! და არ არის დამოკიდებული მე და თქვენს სურვილებზე ან შეხედულებებზე.არც ერთ თქვენს წერილში ამ თემაზე პასუხი არ გამეცით.პირველად უმეცარი მიწოდეთ,მეორედ გაცვეთილი "ჩვენ ბოდიში"მივიღე.მე თქვენ ცოდნა დაგიწუნეთ ამ სფეროში(!)და არ მესმის ასე რატომ გემწარათ.ხელოვნების ყველა სფეროში პროფესიონალი ხართ? თქვენ კინომცოდნე ხართ ,მე კი მხატვარი და
არ შეიძლება მე ჩემ საქმეში ცოტა მეტი ვიცოდე? ვიღაცამ დიდაქტიკა ახსენა..თქვენ აკადემიის სტუდენტები გისმენენ,ის ბავშვები რომლებიც ფერწერაზე და გრაფიკაზე სწავლობენ.თქვენ კი ეუბნებით,რომ თქვენი საყვარელი საქმე დიდი ხანია მოკვდაო.ეს არ არის მართალი!ჩაკეტილ წრეზე და გასულ მხატვრებზე თვითონ ილაპარაკეთ.საზღვარგარეთ მოგზაურობაც თქვენ ახსენეთ და ახლა საკვირველი და დასაცინი აღმოჩნდა ის ფაქტი,რომ საზღვრებს გარეთ მართლაც მეტი ინფორმაციაა? თავში ავარდნაზე, კომპლექსებზე და მსგავს ტექსტებზე პასუხის გაცემაც არ ღირს.დარწმუნებული ვარ,რომ ყველა მხატვარი,რომელიც დაზგურ ფერწერაში
ან გრაფიკაში მუშაობს,შეგედავებათ.მე და თქვენი კამათი კი მხოლოდ სიტყვის მოგებაში გადაიზარდა.სიტყვა კი თქვენ მოიგეთ გოგი.წარმატებებს გისურვებთ.

გოგი
მე აქცენტი სულაც არ გამიკეთებია იმაზე, თუ რა ჰქვია ახლა I არხს - პირველი არხი თუ საზოგადოებრივი არხი. მე სულ სხვა რამ გკითხეთ და ჩემს კითხვას თავი აარიდეთ. როცა პრეტენზია გაქვს ისაუბრო ადამიანის თავისუფლებაზე - იქნება ეს ხელოვნებაში თუ სოციალურ მოძრაობაში, საკუთარსავე გადაცემაში უნდა დაიცვათ საავტორო უფლებები ანუ ადამიანის უფლებები, რომელიც ასევე არის თავისუფლების უმნიშვნელოვანესი კომპონენტი. "თუნდაც" იმათი, ვის ფილმებს თუ ნაწყვეტებსაც უჩვენებთ. სხვისი ინტელექტუალური ქონების დაცვა არ შედის "წითელი ზონის" პრიორიტეტში? რაც შეეხება ცხვირგატეხილი კაცის ჩვენებას, რომელიც ისტერიკაშია. ვინაა ეს კაცი? რომელი არქივიდანაა? სადაა გადაღებული? ოჯახური ვიდეოა თუ "ვანო პიქჩერზ" (ტიტრები სადაა?) თუ ეს "ანონიმური სიუჟეტია", რომელიც ეფექტურად მოუხდა თქვენს გადაცემას? ყველა ხერხი უნდა გამოვიყენოთ, არა? თუნდაც კეთილშობილური მოტივით?

გოგი, ვფიქრობ, მართლა საინტერესო და პროვოცირებადი გადაცემა გამოგივიდა. ფაქტი სახეზეა, ამდენი ადამიანი გამოფხიზლდა. ზოგში გაღიზიანება გამოიწვია, ზოგში კი - კმაყოფილება. მიზანიც სწორედ ეს არის.
ყველა ინდივიდს საკუთარი ხედვა და დამოკიდებულება გააჩნია კონკრეტული ფაქტებისა თუ მოვლენების მიმართ. გარკვეული ჯგუფისთვის ალტერნატივა გამოხატვის საუკეთესო საშუალებაა და საკამათო აქ არაფერია, მაგრამ ეს დისკუსია ზღვარს არ უნდა გადასცდეს. არსებობს რაღაც ხაზი, რომლის მიღმაც ადამიანი პიროვნულად შეიძლება დაიმსხვრეს და ეს მსხვრევა სხვებზეც დამანგრეველ ეფექტს ახდენს. მერწმუნეთ, მიზანი ყოველთვის არ ამართლებს საშუალებას. საკუთარი ნათქვამის უმჯობესია, არ შეგვრცხვეს, მაპატიეთ, მაგრამ გულისრევა და თავბრუსხვევა გაუსაძლისი გახდება, რადგან არსებობს "ბუმერანგის პრინციპი", რომელსაც ვერ ავცდებით.
პ.ს.არანაირად მიიღოთ ეს ჭკუის დარიგებად, რაც პირადად მეც მძულს.(((:
ალექსანდრა, სალვადორზე დიდი მხატვრებიც დაიბადებიან.(:

http://www.myspace.com/alexandra_krauze

რატომ ვერ იბადება საქართველოში სალვადორ დალი?!მოდით გადავხედოთ ვინ და რა მართავს დღემდე "პარადს": ძველი თბილისი, თაიგულები - მეტწილად ვარდების, კლასიკური ან ნაკლებად კლასიკური პეიზაჟები... რას იზავ, ჯერ ვერ დავმკვიდრდით პროგრესიული ახალგაზრდები სახელგანთქმული მოხუცების გვერდით. ვიღაც იკითხავს -არსებობს კი განსხვავებული ხედვა? სხვა ენერგია, ახალი მიხტი?!-ნამდვილად არსებობს მაგრამ ეს მუხტიც ჩაკეტილია თავის კედლებში, წრეში სადაც მისი ესმით და არ ჩაქოლავენ, თავის სამზარეულოში თუ გნებავთ... :) შეიძლება ითქვას აქაც ლაშა ბუღაძის მიერ ნახსენები მამა-პაპის ხატი გვიშლის. ხო, მართლა! იმ გადაცემაში ახალგაზრდები არ მოვიწვიეთ იმიტომ რომ გადაცემის ინტელექტუალური ფორმატი დაირღვეოდაო?! ესაა ის ადამიანი რომელიც სნობიზმს და სნობებს აკრიტიკებს??? :)წინა გადაცემაში თქვენ საუბრობდით იმაზე თუ რას ფიქრობს დღეს ახალგაზრდობა. თუ ვინმე დაინტერესდება, მთელი ახალგაზრდობის სახელით არ ვლაპარაკობ, მე და ჩემმა მეგობარმა კი ეხლახანს ასეთი რამ დავწერეთ: "ჩვენი მხიარული დედაქალაქი" პატივისცემით უოჯახო ცინიკოსი :)

ე.ი. ფული და სექსი... მარტივი მაგალითი, აქტუალური დღეისთვის ნებისმიერი მხატვრისთვის საქართველოში:თუ გსურს იმუშაო-ხატო, უნდა შეძინო მასალა (კარგი მასალა კი საკმაოდ ძვირი სიამოვნებაა, ე.ი. უნდა გაყიდო ნამუშევარი. დღეისთვისაც, როგორც აქამდე 100-იდან მაქსიმუმ 10 შანსი გაქვს გაყიდო აბსტრაქცია, ანუ თუ გინდა გაყიდო ნამუშევარი, რათა შეგეძლოს მუშაობის გაგრძელება იძულებული ხარ გააკეთო კოპია ან ყვავილები და პეიზაჟები. საბედნიეროდ ეს ამაზრზენად მარტივი სისტემა რღვევას იწყებს, თქვენი გადაცემაც ამის დასტურია, მაგრამ ვშიშობ სიხარული ნაადრევი იქნებოდა, აქაც ხომ ყველაფერი საზღვარგარეთ ხდებოდა.

გამარჯობათ ბ-ნ გოგი და არა მხოლოდ გოგი, წესები და შეზღუდვები მოგონილია, ოღონდ მოგონილია თითოეული ადამიანისათვის იმდენად რამდენადაც თავად გამოიგონებს, დაუშვებს და მიიღებს მათ. ჰომოსაპიენსის მიერ შექმნილი, აბსოლუტურად არანორმალური სამყარო ძირითადად დგას სექსზე და ფულზე, ხოლო საქმე მიდის ფინანსურ საკითხამდე ავტომატურად მუშაობას იწყებს ეს ზემოთხსენებული წესები და შეზღუდვები, სამწუხაროდ ხელოვნება გამონაკლისი არ არის. მოდით ვაღიაროთ: ხელოვანიც და არახელოვანიც თავად ქმნის კედლებს საკუთარი თავის გარშემო.თითოეული ადამიანი ცხოვრობს საკუთარი ხელით და საკუთარი აზროვნებით აგებულ ციხეში.

თქვენს კითხვაზე თუ რატომ არა გვყავს (ან არ გვყავდა) ანტონიო გაუდი (ან ნებისმიერი სხვა გენიოსი) მინდა გითხრად რომ, მოდერნი (მოდერნიზმი) ეს არ იყო რაღაც ნაციონალური მოვლენა, ანუ ის არ მოდიოდა ნაციონალური წიაღიდან, არამედ ის იყო ადამიანის ფილოსოფიური აზროვნების შედეგი, გამდიდრებული სხვადასხვა ქვეყნების ნაციონალური ხელოვნების ელემენტებით, მაგრამ კონკრეტულ ნაციონალურ მოვლენად არ აღიქმებოდა. დღეს აღარ არსებობს გერმანული სკოლა (ფრანგული, ამერიკული...) არამედ არსებობენ პიროვნებები, რომლებიც თავისუფალი არიან ნაციონალური ჩარჩოებისაგან და ცდილობენ შექმნან საკუთარი კონცეფცია ხელოვნების განვითარებისათვის, ჩვენი ხელოვნება კი ჯერ კიდევ წარსულში იმზირება და ვერ თავისუფლდება რელიგიურ-ნაციონალურ-აკადემიური ჩარჩოებისაგან.
ქალბატონ ლიკას კი ვეტყოდი რომ რიცხოვნობა სულაც არ მოქმედებს ხელოვანის გენიალობაზე ან ხარისხზე, და ეს სულაც არ არის გამართლება, ესეც ერთ-ერთი საბჭოური გადმონაშთია ჩვენი საზოგადოების აზროვნებაში.
მადლობა მას ვინაც გაუძლო..

ბატონო გოგი
თქვენ ნამდვილად სწორად აღნიშნეთ, როცა თქვით რომ ქართული ხელოვნება 70-იან 80-იან წლებში ეს იყო ჩაის ან ღვინის სმა სამზარეულოებში. ამაში არის სიმართლის ნაწილი, უფრო სწორედ ესაა სიმართლის ნაწილი. სიმართლე კი ჩემის აზრით მდგომარეობს შემდეგში:
საბჭოთა კავშირს გააჩნდა მკაცრად დადგენილი ხელოვნების იდეოლოგია, თავისი მხატვრული ფორმებით, წესებითა და აკრძალვებით. ხელოვანისათვის საკმაოდ იოლი იყო საკუთარი სტილის მოძებნა, რადგანაც საკმარისი იყო რომ, გადაეხვია ან წინ აღსდგომოდა ხელოვნების დადგენილ ფორმებს (რომელიც არც ისეთი დაბალი დონის იყო, როგორც ჩვენ გვეგონა) ან დოგმებს, რომ მას უკვე საკუთარი სტილი ჰქონდა.
მაშინდელი ჩვენი "ანდეგრაუნდი" არ იყო ანდეგრაუნდი ამ სიტყვის ნამდვილი მნიშვნელობით, არამედ ეს იყო ანდეგრაუნდის პროვინციულ-სნობური სახეობა, რომელიც სამწუხაროდ ჩვენთან დამკვიდრდა (თუნდაც მოსკოვისაგან განსხვავებით) და დღემდე გრძელდება (თამაში ანდეგრაუნდობანასი). როგორც სტუმრებმა აღნიშნეს, მაშინ მათ ეადვილებოდათ იმ სისტემასთან (დიქტატურასთან!!) ბრძოლა, და უჭირთ თავისი აზრის გამოთქმა დღეს, იმიტომ რომ მათ "დინოზავრმა" დააბიჯა (რომელიც სამწუხაროდ არაფრით არ აგვიხსნეს თუ რა არის, და როგორ დააბიჯა მათ და რა ადგილზე...). ეადვილებოდათ იმიტომ, რომ მათ იცოდნენ, რომ ეს დიქტატურა იყო, და მეორეც ისინი მას არ ებრძოდნენ, არამედ რაღაც "კუტოკი" (=სალონს და ამგვარად ეს იყო სალონური ხელოვნება, ეს კი ეწინააღმდეგება თანამედროვე ხელოვნების არსს) იკრიბებოდა ერთად და ხდებოდა ბრძოლის ინსცენირება გამოფენების სახით, მოკლედ ყველაფერი ამ კუტოკის შიგნით, თანაც იცოდნენ რომ მათ, ამისთვის საქართველოში არავინ პასუხს არ მოსთხოვდა. ასევე ეს მიღებული იყო უბრალოდ კარგ ტონათ მაგ დროს, და ინფორმაციის დიდი დეფიციტის დროს, საკმაოდ კარგად მანიპულირებდნენ უცხოეთიდან მიღებული ინფორმაციებით, ასევე მათი ხელოვნება ეს იყო მიბაძვა და არა რაღაც სიახლისაკენ სწრაფვა. დღეს კიდე ჩვენ გაკვეხებული ვართ დიქტატურასა და დემოკრატიას შორის, ანუ დიქტატურიდან წამოვედით, მაგრამ დემოკრატიამდე ჯერ არ ჩავსულვართ, და ვერ ჩავდივართ იმიტომ რომ არ არსებობს შინაგანი თავისუფლება. ხელოვანისათვის კი დღეს-დღეისობით ამას სასიცოცხლო მნიშვნელობა აქვს, რათა გადარჩეს როგორც ხელოვანი და გახდეს ცნობილი. ანუ ასე რომ ვთქვათ ქართველი ხელოვანის შინაგანი თავისუფლება არაკონკურენტუნარიანია დასავლელი (ან რუსი) ხელოვანის შინაგან თავისუფლებასთან მიმართებაში, და მემგონია სწორედ ესაა ის დინოზავრი რომელმაც მათ დააბიჯათ და გასრესვით ემუქრება. კონკურენცია დიახაც რომ ის ულმობელი დინოზავრია რომელიც ყველას და ყველაფერს გასრესს თავის გზაზე რომელიც არასიცოცხლის უნარიანია, და კარგიც იქნება. დღეს საქართველოში არ არსებობს სახელმწიფოებრივი ცენზურა, არ არსებობს რაიმე იდეოლოგიური ბარიერი ხელოვნებაში, არსებობს ცენზურა საზოგადოების მხრიდან და კონტროლი ასევე მისი მხრიდან და ეკლესიისგან (ახალი, აქამდე უჩვეულო მოთამაშე მხატვრული ცხოვრების ყოველდღიურობაში, მაგრამ დასაბამიდან მტერი ხელოვანის თავისუფლებისა). ანუ აქამდე ქართველი ხელოვანი "წარმატებით" ებრძოდა სახელმწიფო იდეოლოგიას (რომელსაც სხვათაშორის მამების, ბიძების, ბაბუების და ხშირად ნათლიების სახე ჰქონდა) რომლის მხოლოდ პროვინციულ ნაწილს ებრძოდა და ცენტრთან არანაირი შეხება არ ჰქონია (თუ არ ჩავთვლით კინოს და თეატრს) და ვეღარ ებრძვის საზოგადოებას, რომელიც ყველა დროში გაცილებით სასტიკი იყო ვიდრე ნებისმიერი ტირანია. ბევრი მხატვარი სოცრეალიზმს რელიგიაში გაექცა, და ფაქტიურად ერთი ციხიდან მეორეში ამოყო თავი. ეს გამოვიდა ნებაყოფლობითი პატიმრობა შენიღბული რელიგიურ-ნაციონალური რომანტიზმით.

თამუნას...
თითოეული ადამიანი, მისდამი მიწოდებულ ინფორმაციას, ღებულობს სხვადასხვაგვარად, გამომინარე იქიდან თუ როგორია მისი ინტელექტუალური განვითარების დონე, ასევე შინაგანი კომპლეკსები თამაშობს გარკვეულ როლს. ჩვენ ყველამ ბევრი რამ არ ვიცით, მაგრამ ამის აღიარება ყველას როდი შეუძლია. გირჩევდით "raslabtes" და მიიღოთ სიამოვნება, გადაცემით და იკამათოთ თემის ირგვლივ და არა თემის ავტორებზე ან მათ ტონზე, მითუმეტეს თუ აგერ უკვე ამდენი წელია არ ვართ განებივრებულნი ქართულ ენაზე, ქართულ მედია- სივრცეში ინტელეკტუალური საუბრებით ხელოვნების შესახებ. მე ღრმად ვარ დარწმუნებული რო ასეთი სახის გადაცემას მართლაც დიდაქტიკური მნიშვნელობა გააჩნია.
მადლობთ გადაცემისთვის.

ბერლინელო დათო Warhol-ი მოკვდა 20 წლის წინ, რომელ თანამედროვე ხელოვნებაზე ლაპარაკობ?
იმის მერე უამრავი რამ მოხდა, გვახარია კი ისე მსჯელობს თითქოს იმ დროშია.

ასეა, წავა ეს ხალხი ევროპაში და შემდეგ იქედან დაიწყებენ საუბარს, რა არის თანამედროვე ხელოვნება და რა არა. ძვირფასო თამუნა, თუ Robert Hughes წერილები ნამდვილად გაქვთ წაკითხული, ნახავდით რომ ის სწორედ Warhol-ის ნამუშევრებს თვლის თანამედროვე ხელოვნებად და სტატიების მთელი ციკლი აქვას მასზე... და საერთოდ ის, რომ 10 წელი ევროპაში ცხოვრობთ, სულ არაფერს ნიშნავს, რატომ გაქვთ ასეთი დამცინავი ტონი, ბატონო, ჩვენც ხელოვანი ვართ, ჩვენც ევროპაში ვცხოვრობთ, მაგრამ თავში არ აგვვარდნია.
გოგის კი,
ასეთი სასაცილო სტუმრები მგონი არასდროს გყოლიათ, ეს ლიკა ნადარაია საიდან გამოჩხრიკეთ, თვითმტკბარი ხელოვანის სახე. არანაირი თვითირონია. ბევრი ვიცინე...

ახლა უკვე სნობურ ტონს ვამჩნევ,რაც ალბათ ჩემმა მისამართმა გამოიწვია..მე მხატვარი ვარ და 10 წელი ვისწავლე,აქედან ნახევარი საქართველოში.თუ ეს იმას ნიშნავს,რომ "ამიხსნეს",მაშინ თქვენ მართალი ბრძანდებით.დიდი ხანია ევროპაში ვცხოვრობ და ვმუშაობ.უამრავ გამოფენაზე დავდივარ.ავტორიტეტებიც მყავს გეთანხმებით.ესენი ის მხატვრები არიან რომლებიც დაგისახელეთ.

მადლობა მაიკო.
გადაცემის ვიდეოვერსიის მესამე ნაწილში გამოყენებული პირველი-ორი მასალა შეიძლება თავისი ფილმებისთვის მოსწონებოდა ფედერიკო ფელინის.
ბატონმა ჯანსუღ ჩარკვიანმა კი, მე მგონი, კლიმაქტერიულ ასაკში საკუთარი თავი და ადგილი იპოვა. ამ ბოლო 15-20 წლის განმავლობაში მისი მხოლოდ ასეთი ლექსები მესმის. ნეტავ, ასეთ ქსენოფობიურ ლექსებსაც ალტერნატიული ხელოვნება ჰქვია?!... ისე, მართალი გითხრათ, არაფერი ზედმეტი არ იყო იმ (გუნავა–ტლაშაძიან) კადრში; ის ლექსიც, მისი დეკლამატორიც, პოეტიცა და ტრიბუნაზე გამოფენილი ხალხიც ძალიან კარგად უხდებოდა ერთმანეთს. ეტყობოდა, რომ მართლა ერთი გუნდის ადამიანები არიან თავიანი საფიქრალ-საზრუნავითა და გემოვნებით.

მერაბ, უმაგრესი ადამიანი ხარ. რა შუაშია აქ ბრიყვობა? უბრალოდ გაინტერესებს და კითხულობ. ისე, "არაქნეს" მახეში გაბმის ნურასოდეს შეგეშინდება. ეს ნამდვილად ჰგავს ალტერნატივას, (-: თუმცა "ბათუმური ისტორიების" მხოლოდ ნაწილია.
პ.ს. ისე, "პრომეთემ" დაგლიჯა!!! (-:

შეიძლება რაღაც ბრიყვულს გეკითხებით (და თუ ასეა, მაპატიეთ), მაგრამ ეს რამდენიმე დღეა არ მასვენებს კითხვა, არადა, არც სხვა ვინმემ დაგისვათ იგი, ამიტომ იძულებული ვარ, თავი "საფრთხეში" ჩავიგდო და მე შეგეკითხოთ; ამ გადაცემის ვიდეოვერსიის 3-ე ნაწილს რომ იწყებთ, ის დოკუმენტური კადრები არის, თუ ალტერნატიული ხელოვნების ნიმუში?.. წინასწარ გიხდით მადლობას.

ვეთანხმები თამუნას. ჩემის აზრით გადაცემის წამყვანს ძაან შეზღუდული წარმოდგენა აქვს თანამედროვე ხელოვნებაზე, ამასთან მისი ავტორიტეტული ტონი ყველაზე ცოტა სასაცილოა.

თქვენმა გადაცემამ გამაკვირვა. თქვენი მისია გაანათლოთ ხალხი, რომელიც ვერ დადის ევროპაში, აუხსნათ მათ რა არის თანამედროვე ხელოვნება, სასაცილოა. რატომ გაქვთ ასეთი ავტორიტეტული ტონი, როდესაც თქვენი ცოდნა ამ სფეროში Warhols და David Hockney- ს არ სცდება. საზოგადოებას არწმუნებთ,რომ დაზგური სურათი, იგივე მკვდარი სურათია და ოთხ ჩარჩოში ჩასმული ხელოვნება სრულიად შეცვალა VIDEO ART-მა. თქვენი გადაცემა მართლაც 80-იანი წლებისას გავს და რასაც თქვენ დღეს ამბობთ, ის დიდი ხანია ევროპამ და ამერიკამ გაიარა.ეს თემა ვრცელია და შორს წაგვიყვანს. მე უბრალოდ გირჩევთ, იმათ ვინც ევროპაში დადიხართ, პირველივე წიგნების მაღაზიაში შეხვიდეთ და მოითხოვოთ წიგნი თანამედროვე ხელოვნებაზე. იქ აუცილებლად იქნება Gerhard Richter, Yan Pei-Ming და რა ჩამოთვლის ამდენ ჩვენი დროის მხატვარს. მათი დიდი ნაწილი რეალისტია. ეს მხატვრები დღეს ქმნიან მილიონებად შეფასებულ ნახატებს და სულაც არ ჭირდებათ სანთებელას მინათება სიცოცხლის შესამატებლად!, რემბრანტსა და ველასკესზე რომ აღარაფერი ვთქვათ. დღეს დაზგურ ფერწერაში ბევრად უფრო საინტერესო ნაწარმოებები იქმნება ვიდრე მალევიჩის შავი კვადრატია. თანანედროვე ხელოვნებაში ფიგურატიული კომპოზიცია დაბრუნდა. ხალხურ ენაზე რომ ვთქვათ კვადრატების ნაცვლად ისევ ადამიანებს ხატავენ. რომ არ გავაგრძელო, გირჩევთ წაიკითხოთ ხელოვნების ცნობილი კრიტიკოსის Robert Hughes სტატიები და წიგნები და თქვენ თავად გაერკვიოთ თანამედროვე ხელოვნებაში.

არქივის ქონა მის გამომზეურების უფლებას ავტომატურად არ ნიშნავს. რაც შეეხება საზმაუწყებლის არქივს. იგი მისი კი არა პირველი არხის არქივია, რომელსაც საბჭოთა კავშირის არქივებიდან ერგო ბევრი რამ. უცხოეთში ასეთი გადაცემები ძალიან ძვირი ღირს, იმიტომ, რომ ფილმის მესაკუთრეებთან, ნაწყვეტის ჩვენების დროსაც კი შეთანხმება-მოლაპარაკება, ფულის გადახდაა საჭირო. საქმე მარტო არქივის ქონა-არქონაზე არ დაიყვანება და ეს საკითხი არც ისე მარტივია.

გოგი
ფილმის საიტზე დადების უფლება არა გაქვს, მაგრამ ჩვენების (ამ ფილმს მხოლოდ არ ვგულისხმობ) გააქვს? თითოეული ასეთი გადაცემა, მათ შორის ფილმებიდან ნაწყვეტები ფული ღირს. გოგი, რა ჯდება თოთოეული გადაცემა და იცავ თუ არა საავტორო უფლებებს? იციან თუ არა ავტორებმა, მათმა მემკვიდრეებმა რომ მათ ფილმებს იყენებ? ეს ძალიან მნიშვნელოვანი საკითხია.საქართველოს კანონმდებლობაში არის ეს განსაზღვრული?

ლიკამ რატომ არ დაამატა ის, რომ ძალიან კარგად გამოიყენა თავისი "ალტერნატიულობა" საერთაშორისო გრანტ-პროექტების მოსაპოვებლად და თავისი ფინანსური კეთილდღეობისთვის? თანაც ისეთ სფეროში, რომელიც მას საერთოდ არ ეხებოდა - კონფლიქტების მოგვარება და დევნილი ქალები... მწყინს, როცა რაღაცის იდეოლოგიის ნგრევაზე საუბრობს ადამიანი, რომელიც თავის დეკლარირებულ ფასეულობებს იმწამს ივიწყებს, რა წამს დიდი ფულის შოვნისა და ევრორემონტის გაკეთების შანსი ეძლევა. XXI საუკუნის ნადარაია ისეთივე სნობია, როგორც სხვა. ასე რომ ძალიან არადამაჯერებელი იყო მისი მსჯელობა. განსაკუთრებით იმათთვის, ვინც მის ბოლოს 10 წლის საქმიანობას მონაჭორით არ იცნობს. თეო მართალია.

''რა კარგი სამზარეულოები გაქვთ!''- გოგი ძალიან ბევრი ვიცინე, ''კონცეპტუალიზმზზე'', ''არტისტებზე'', ''ლინგვისტურ ექსპერიმენტებზე'', ''განსაკუთრებით თბილისური შარმზე'' არ ვიცი რა ვთქვა დავღონდი მართლა დავღონდი, დიდი მადლობა გოგი

ეს კაცი ვინ არის მიშას რომ ლანძღავს??

გადაცემა კარგი იყო განსაკუთრებით ჩართვები მომეწონა და ფილმი ბოლოს ძალიან მაგარი იყო (განმეორებით იქნება დღეს მე-2 არხზე და უყურეთ ფილმს). ვფიქრობ სტუმრებმა ვერ აუწყვეს გოგის კარგად, სხვაგან წავიდნენ. გავღიზიანდი ცოტა, როცა ლიკას ვუსმენდი. თვითკრიტიკა აკლდა ამ ქალს. აშკარად აიდიალებდა 80-იანი წლების თბილისს. ამიტომ მოხვდა გულზე გოგის ნათქვამი, სამზარეულოში ღვინის დალევაზე და კომუნისტების გინებაზე.

კი მეც ძაან მიყვარს ”არასერიოზული კაცი”, მაგრამ ამ ფილმსაც ჰქონდა თავისი პეწი, შეეხო რა ბევრ პრობლემატიკას რომელიც არა მხოლოდ კულტურის სფეროშია, სვამს ბევრ კითხვას თუ რაა არა მხოლოდ თანამედროვე ხელოვნება, არამედ საეროდ ხელოვნება.

სად არიან ფილმის ავტორები? რატომ არ არის დადებული გადაცემა ბოლომდე??

ვინ არიან ფილმის აუტორები?

ვაიმეეეეეე...... რომ არ ვთქვა, არ შემიძლია, ვგიჟდები "არასერიოზულ კაცზე", ჩემი უსაყვარლესი ფილმია.

მე ვფიქრობ, რომ პერფორმანსის ხელოვნება, მაინც თავის თავში გულისხმობს "ერთი მთელისადმი" (მსოფლიოში საზოგადოდ მიღებულისადმი) ხარკის გადახდას, დაქვემდებარებას, თუ გნებავთ დამორჩილებას. მისი ფესვი მაინც "კოსმოპოლიტიზმზეა" აღმოცენებული და ამით საზრდოობს. მნიშვნელოვანია ის, რომ მხატვრულ ქმნილებებს შორის თვისობრივი განსხვავებები ნაკლებად ექსპრესიულა. თითქოს, ეს ნამუშევრები განძარცვულია (ჩემთვის ყოველშემთხვევაში მათი სიშიშვლე ნამდვილად თვალშისაცემია) სიღრმისეული ეროვნული შინაარსებისგან.
სხვათა შორის, ერთ-ერთმა მხატვარმა გოგონამ, თუ არ ვცდები, ანა კ.ე-მ თქვა ძალიან საყურადღებო რამ: "მთელის ნაწილი გახდე, ეს ბრძოლა არ არისო, და მართალიც იყო. აქ ხელოვნებას, როგორც "ჯობს" ანუ საქმეს ისე უდგებიანო.(ალბათ იგულისხმა კომერციული მხარე, თუ რამდენად მომგებიანი შეიძლება იყოს მხატვრული ქმნილება). სამწუხაროა, რომ ის მთავარი შ.ი."წინააღმდეგობის სული" იძირება და ფერთა გამაში ინთქმება. ჩემი სუბიექტური დამოკიდებულებით ეს უკვე ნაკლებად საინტერესოა, ანუ შექმნა ხელოვნების ნიმუში უტილიტარული უზრუნველყოფისათვის,აღარ არის მიმზიდველი და შოკის მომგვრელი.
პ.ს.რაც შეეხება გია ეძგვერაძის ყვირილს: "ეს არის მშვენიერი!" სულაც არ აღმიქვამს, მისი პროტესტის და ცინიზმის გამოვლინებად ძველი, ტრადიციული, თუნდაც უკვე გაცვეთილი ხელოვნებისადმი, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში იქმნებოდა. ეს უფრო არის მისი კივილი,რომ დაგვარწმუნოს საკუთარი შემოქმედების მშვენიერებაში. (((-: